Τάσος Κάρτας, Βίος και Πολιτεία στων Ποιητών το δρόμο για τον προσεταιρισμό μαγικού ρεαλισμού Λέξεων

Λοιπόν αυτός που γύρευα είμαι:

θαμώνας σε στίχων λυρικά ηλιοστάσια

απ’ το ένα στο άλλο Ποίημα περιδιαβάζοντας

ριπές μονοσύλλαβης ερημίας

 
επικεφαλής στροφή

Ποιητής με μύτη Σιρανό

και πρόσωπο χασάπικο σαράντα
στην αγκαλιά μάγισσας νύχτας  
που φέρνει στα κλαδιά της Ποιήματα λωτοφάγα…
Γιατί ήθελε να ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά τις λέξεις
«που ενθάρρυναν τα πράγματα
ν’ αρχίσουν να συμβαίνουν»…

 
ΛΕΖΑΝΤΑ: απ’ τα λόγια των Ποιητών φτάνεις πιο εύκολα
στον κήπο με τις αυταπάτες Οδυσσέα Ελύτη
κι απ’ το κορίτσι που αγαπάς
μηδέν εις το πηλίκο υψικαμίνου σώματος
στίλβοντος Ανδρέα Εμπειρίκου,
χρυσή ανταύγεια ονείρου στα μαλλιά
σφαγμένης ερώτησης που δε λέει να σωπάσει  Έκτορα Κακναβάτου,
ημερολόγια καταστρώματος Γιώργου Σεφέρη φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου
κι εύφλεκτο εγώ που ατένιζε μάννα εξ ουρανού Μίλτου Σαχτούρη
έως ότου ο κόλπος όλος ερευνηθεί
και μηδίσει το σγουρό εφηβαίο αείφυλλων γυναικών-

Έτσι,

με σπασμένες αρτιότητες του Μέσα βίου Έξω
Μεταφερθήκαμε Παραπλεύρως Χλόης Θερμοκηπίου
ερήμην τελευταίου σώματος Κικής Δημουλά-
ψυχή μου διάτρητη,
κύμβαλο άλλοθι στη ρότα άσφαιρου τοπίου,
«παλίντονος αρμονίη» Νάνου Βαλαωρίτη
σχέδια για το μέλλον του ουρανού Νίκου Καρούζου 
για την ΠΟΡΦΥΡΟΓΕΝΝΗΤΗ ΤΡΕΛΗ ΡΟΔΙΑ  WWW.ποίηση το μοναδικό πράγμα στον κόσμο που έχει αιτία.gr/Γιώργος Χειμωνάς@ επινοημένες σαρανταποδαρούσες λέξεις σαν έτοιμες από ουρλιαχτό.com/Νίκος Εγγονόπουλος…
                
Εδώ όμως «ξαστοχούν γλυκά τον εαυτό τους»
μικρές «χοηφόρες μεταφορές»,
scrabble νοημάτων μονόλογων,
περίακτοι συμβολισμοί οδοφράγματος σιωπής
που ονειρεύονται την ηχώ της μοναξιάς τους, 
 
ένας στίχος που είναι να βγει…
απλή σκέψη του λέγοντος όνειρα του μη πραγματικού,
ροδόσταμο λάλον ύδωρ
γενικής διαιρετικής ετερόπτωτων πόθων Ποίησης
που εξοστρακίζει λίμπιντο
και, τελικά,  μια πολιτεία πασχαλίτσες
διψώντας την υπέρτατη γενίκευση της δυνατής κραυγής της,
που «Πάντα Ρει» 
στη στύση των Ονείρων
επιούσιας ομοιοκαταληξίας με δούρειο χρησμό-
 
Λαιστρυγόνες Κύκλωπες δηλαδή,
που κουβανώ on line στο P.C μου,
 δοκιμές νάρκης στην εικονολογία  ΑΚΡΟΝ ΑΩΤΟΝ ΣΙΩΠΗΣ ΙΩΒΗΛΑΙΟΥ
«που κάμνουνε για λίγο να μη νοιώθεται η πληγή της μοναξιάς».

Συνελόντι ειπειν:
το «κ ART ά SOS»
είναι σύνθεση ευσεβής από το Κάρτας και Τάσος
αλλά στην κυριολεξία της
η κατά Βαλαωρίτη στυγνή πραγματικότητα
είναι φιλόλογος και θα ήθελε να ξέρει
απ’ έξω κι ανακατωτά όλες τις λέξεις,
«που ενθάρρυναν τα πράγματα ν’ αρχίσουν να συμβαίνουν»,

ΤΟΥΤΕΣΤΙΝ  (ξανά μανά…)

 
Ποιητής με μύτη Σιρανό
και πρόσωπο χασάπικο σαράντα
στην αγκαλιά μάγισσας νύχτας
που φέρνει στα κλαδιά της
Ποιήματα λωτοφάγα-
συν-πεμτουσία γαλάζιου ουρανού
πλην-εντελέχεια εφηβικού λευκώματος
και μ’ ένα σύννεφο ζωσμένη στο μεσοφόρι της
λέξη ποντοπόρος ενδόμυχου χειμώνα

 (Από μηχανής θεοί λέξεων Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας, σαν ιωβηλαίο e-Ρέμβης – Δοκιμές έκδοσης εικόνων ανέκδοτης ποιητικής συλλογής)