Μανόλης Αναγνωστάκης, Θα ’ρθει μια μέρα που δεν θα ’χουμε πια τι να πούμε

Θε μου, δεν μπορεί να φύγει κανείς ποτέ μοναχός του

Θα καθόμαστε απέναντι και θα κοιταζόμαστε στα μάτια

Η σιωπή μου θα λέει:
Πόσο είσαι όμορφη, μα δεν βρίσκω άλλο τρόπο να στο πω
Θα ταξιδέψουμε κάπου, έτσι από ανία
ή για να πούμε πως κι εμείς ταξιδέψαμε

 
Ο κόσμος ψάχνει σ’ όλη του τη ζωή να βρει τουλάχιστο τον έρωτα, μα δεν βρίσκει τίποτα
Σκέφτομαι συχνά πως η ζωή μας είναι τόσο μικρή που δεν αξίζει καν να την αρχίσει κανείς…
Καπνίσαμε –θυμήσου- ατέλειωτα τσιγάρα συζητώντας ένα βράδυ
-ξεχνώ πάνω σε τι- κι είναι κρίμα, γιατί ήταν τόσο μα τόσο ενδιαφέρον…
 
Τον πρώτο Μάρτη, στον πόλεμο, γνώρισα έναν Εγγλέζο θερμαστή
που μου διηγήθηκε ολόκληρη την ιστορία του Σαμ Ντέυλαν
«Είναι αργά» μου είπε κάποτε «θα ’πρεπε να πηγαίνουμε
Μα δεν είναι ανάγκη επιτέλους να κλαίτε τόσο πολύ για έναν άνθρωπο που σκοτώθηκε.
Πέθανε στην αγκαλιά μου και ψιθύρισε ένα γυναικείο όνομα…
 
… Θα φύγουμε κάποτε αθόρυβα και θα πλανηθούμε
μες στις πολύβουες πολιτείες και στις έρημες θάλασσες
Με μιαν επιθυμία φλογισμένη στα χείλια μας
Είναι η αγάπη που γυρέψαμε και μας την αρνήθηκαν
Ξεχνούσες τα δάκρυα, τη χαρά και τη μνήμη μας
χαιρετώντας λευκά πανιά π’ ανεμίζονται.
Ίσως δεν μένει τίποτα άλλο παρά αυτό να θυμόμαστε…
 
Θυμάσαι που σου ’λεγα: όταν σφυρίζουν τα πλοία μην είσαι στο λιμάνι
Μα η μέρα που έφευγε ήτανε δικιά μας και δεν θέλαμε ποτέ να την αφήσουμε
Ένα μαντίλι πικρό θα χαιρετά την ανία του γυρισμού
Κι έβρεχε αλήθεια πολύ κι ήτανε έρημοι οι δρόμοι
με μιαν λεπτή ακαθόριστη χινοπωρινή γεύση
Κλεισμένα παράθυρα κι οι άνθρωποι τόσο λησμονημένοι

για την αντιγραφή κ ART ά SOS  («κάθε νύχτα αποστηθίζω τα δύσκολα γράμματα της μοναξιάς ώσπου σιγά-σιγά με παίρνει ο ύπνος»)