in MEDIAS res 69 Χρυσηίδες Ρέμβης:
5η ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΡΕΜΒΗΣ: Μαραγκιασμένοι γαλάζιοι πόθοι
μέχρι το πετσί της μοναξιάς της κόμοδης
ποια ηδονή του ιμπρεσιονισμού ασπρόμαυρου τοπίου;
σε ποιον ιστό του μέλλοντος σκύβαλο παραλήρημα;
τι με φιλεύει η αναμονή που έχω κλωσήσει;
κεραυνοβόλα σύμπτωση έρωτα και πηλού;
εκ των υστέρων
εισβάλλουνε σε φόντο μπλάβο μυθικό
γαλάζιοι πόθοι με την περαστική ματαιοδοξία τους,
πείσματα νηπενθή στη μισάνοιχτη ρέμβη τους
τελεία και παύλα ευπρεπής – ανασκουμπωμένοι
Αίμονας, Οιδίποδας κι άλλοι πιστοί μασκοφόροι
«τον επιόντα τειρεσία προθύμως ημυναμεθα»
κραδαίνοντας τρυφερά ξεσπάσματα λέξεων
μαινάδα αμέτρητες φορές και Ποίημα μία
ψύλλος στ’ άχυρα συμφραζόμενα
απ’ τη σκοπιά της ερμαφρόδιτης φαντασίας των ποιητών
απ’ το ένα σου το αυτί
φωνήεντα γκρενά
απ’ το άλλο μου τα’ αυτί
προσήκον κόκκινο ανοιχτό
ανάσκελα προσήκει
τα επιρρήματά μου δεικτικές ομοβροντίες
οι μετοχές σου μέλλον τροπικό
χρώματα δισταγμοί συνηρημένοι
συν Αθηνά κι άλλες παρωπίδες «δήθεν»
σε μαύρο φιλμ βουβό-
πινακωτή-πινακωτή
μεσολαβεί ευπροσήγορο κενό
χρόνου, χώρου, ιδεών τρίτου προσώπου
πλάγιος λόγος επιθυμίας ισανώμαλης
στου μηδενός τον ύπτιο δεκαπεντασύλλαβο
Μια νύχτα το ίδιο περαστικό όνειρο γύρισε στον τόπο της πρώτης λέξης
5η ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΡΕΜΒΗΣ: Μαραγκιασμένοι γαλάζιοι πόθοι
μόνος έμεινα με το μαχαίρι και τη νύχτα
γύρω από μια σκιά υδροχόου άνοιξηςμέχρι το πετσί της μοναξιάς της κόμοδης
ποια ηδονή του ιμπρεσιονισμού ασπρόμαυρου τοπίου;
σε ποιον ιστό του μέλλοντος σκύβαλο παραλήρημα;
τι με φιλεύει η αναμονή που έχω κλωσήσει;
κεραυνοβόλα σύμπτωση έρωτα και πηλού;
εκ των υστέρων
εισβάλλουνε σε φόντο μπλάβο μυθικό
γαλάζιοι πόθοι με την περαστική ματαιοδοξία τους,
πείσματα νηπενθή στη μισάνοιχτη ρέμβη τους
τελεία και παύλα ευπρεπής – ανασκουμπωμένοι
Αίμονας, Οιδίποδας κι άλλοι πιστοί μασκοφόροι
«τον επιόντα τειρεσία προθύμως ημυναμεθα»
«ευθύς νέοι όντες, παρά γνώμην κινδυνευταί»
γένοιτο μεντά χατέρω καλώς έχον»
6η ΧΡΥΣΗΙΔΑ ΡΕΜΒΗΣ: Ήρθες σαν μικρή πράσινη καταιγίδα, μαινάδα αμέτρητες φορές και Ποίημα μία
ήρθες σαν μικρή πράσινη καταιγίδα
άνοιξες διάπλατα τα πόδιακραδαίνοντας τρυφερά ξεσπάσματα λέξεων
μαινάδα αμέτρητες φορές και Ποίημα μία
ψύλλος στ’ άχυρα συμφραζόμενα
απ’ τη σκοπιά της ερμαφρόδιτης φαντασίας των ποιητών
απ’ το ένα σου το αυτί
φωνήεντα γκρενά
απ’ το άλλο μου τα’ αυτί
προσήκον κόκκινο ανοιχτό
ανάσκελα προσήκει
τα επιρρήματά μου δεικτικές ομοβροντίες
οι μετοχές σου μέλλον τροπικό
χρώματα δισταγμοί συνηρημένοι
συν Αθηνά κι άλλες παρωπίδες «δήθεν»
σε μαύρο φιλμ βουβό-
πινακωτή-πινακωτή
μεσολαβεί ευπροσήγορο κενό
χρόνου, χώρου, ιδεών τρίτου προσώπου
πλάγιος λόγος επιθυμίας ισανώμαλης
στου μηδενός τον ύπτιο δεκαπεντασύλλαβο
[ΕΡΜΑΙΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΕΜΟΝΗΣ: έτσι, εις τον πάτον της εικόνας των λέξεων του ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ, θα συνεχίζεται η δοκιμαστική έκδοση του ηλεκτρονικού αντιγράφου. Είπαμε, όσα δε φτάνει η αλεπού, τα κάνει λυρισμό και ωραία λόγια- να κρυβόμαστε πίσω απ’ τις εικόνες των λέξεων μας…]
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΣΤΑ ΔΙΑΣΕΛΑ ΤΟΥ ΙΑΜΒΟΥ ΜΕ ΛΕΞΕΩΝ ΚΥΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΥΣ «Σ’ ΑΓΑΠΩ» ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΥΜΕ ΠΑΡΑΦΟΡΑ (ξέροντας πως πάντα θα το ξεχνάμε για χίλια μύρια ποιήματα): Κάθε βράδυ απ’ το φεγγίτη των Ονείρων παρακείμενης Σιωπής αποστηθίζω τα δύσκολα γράμματα της μοναξιάς για σένα, θηρεύτρια των Ονείρων μας, ω Ποίηση. Δώσε μας κάτι να πιστέψουμε. Δώσε μας πίστη, ένα κεντρί σαν χάδι, μια λέξη λαγνείας στον «τύπο των ήλων», την αιώνια νύχτα που σπαταλά στ’ αστέρια σωσίβιες λεπτομέρειες συνουσίας με το Όνειρο. Σε κανέναν όμως μην αποκαλύψεις τη μικρή υστερόγραφη, αιώνια ανταμοιβή στη χαραυγή. Γιατί τι δίνεις Ποίηση, τι παίρνεις; «Κινήσεις που οδηγούν σ’ ένα απλό «κρεβάτι» και καλοκαιρινά σεντόνια βάναυσα λευκά»; …[δολώματα SMS στο: 6945215827]