Τα σώματα στη γλώσσα λύνονται του πόθου κι οριστική η αγάπη γράφεται εκεί ακριβώς όπου η θάλασσα ουρανίζεται (για τις «Μαρίες» της Αυγής των Πραγμάτων)
Ζουμ σ’ ένα φεγγάρι αγάπης (από την ποιητική συλλογή ΡΗΜΑΤΑ, εκδόσεις ΑΓΡΑ 2009)
δρεπάνι ακονισμένο απ’ τη λαχτάρα σου,
στη γλώσσα δένονται του πόνου,
πυκνώνουν στο βαθύ φιλί
σχεδόν αποσαρκώνονται
ακίνητος επιταχύνεται ακάθεκτος ο χρόνος.
Κι ας άμμος,
οριστική η αγάπη γράφεται
ότι τη γράφει ένα δρεπάνι έμπυρο
εκεί ακριβώς όπου η θάλασσα
ουρανίζεται.
[Αντικατοπτρισμός; Παροράματα συναισθήματος; Ή αστερόσκονη λέξεων που ψελλίζουμε στα όνειρα που δεν τα θυμόμαστε το πρωί… Έτσι κι αλλιώς, υπάρχουν κάποιοι ποιητές, φανατικοί για αισθήματα, που από υπερβάλλοντα ζήλο τα καταδικάζουν από την αρχή ν’ αργοπεθαίνουν μες τις ηδυόνειρες λέξεις τους. Κι ύστερα κλαιν τη μοίρα τους, οι άμοιροι…]
[Δεμένοι πισθάγκωνα με τα σχοινιά των ψευδαισθήσεων στο πιο ευάλωτο κατάρτι της ζωής, την Ποίηση όπου περιοδικές Σειρήνες αδημονούν εκεί ακριβώς που «το παράλογο φαινόμενο της ανοιχτής θαλάσσης» ουρανίζεται όλο ριπές γαλάζιες παντάνασσας σιωπής. Για του λόγου το αληθές…]
Ζουμ σ’ ένα φεγγάρι αγάπης (από την ποιητική συλλογή ΡΗΜΑΤΑ, εκδόσεις ΑΓΡΑ 2009)
Από της θάλασσας τον κόρφο
κόκκινη ανατέλλει η σελήνη,δρεπάνι ακονισμένο απ’ τη λαχτάρα σου,
και με θερίζει.
Τα σώματα
στη γλώσσα λύνονται του πόθου,στη γλώσσα δένονται του πόνου,
πυκνώνουν στο βαθύ φιλί
σχεδόν αποσαρκώνονται
ακίνητος επιταχύνεται ακάθεκτος ο χρόνος.
Κι ας άμμος,
οριστική η αγάπη γράφεται
ότι τη γράφει ένα δρεπάνι έμπυρο
εκεί ακριβώς όπου η θάλασσα
ουρανίζεται.
[Αντικατοπτρισμός; Παροράματα συναισθήματος; Ή αστερόσκονη λέξεων που ψελλίζουμε στα όνειρα που δεν τα θυμόμαστε το πρωί… Έτσι κι αλλιώς, υπάρχουν κάποιοι ποιητές, φανατικοί για αισθήματα, που από υπερβάλλοντα ζήλο τα καταδικάζουν από την αρχή ν’ αργοπεθαίνουν μες τις ηδυόνειρες λέξεις τους. Κι ύστερα κλαιν τη μοίρα τους, οι άμοιροι…]
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΣΤΑ ΔΙΑΣΕΛΑ ΤΟΥ ΙΑΜΒΟΥ ΜΕ ΛΕΞΕΩΝ ΚΥΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΥΣ «Σ’ ΑΓΑΠΩ» ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΥΜΕ ΠΑΡΑΦΟΡΑ (ξέροντας πως πάντα θα το ξεχνάμε για χίλια μύρια ποιήματα): Κάθε βράδυ απ’ το φεγγίτη των Ονείρων παρακείμενης Σιωπής αποστηθίζω τα δύσκολα γράμματα της μοναξιάς για σένα, θηρεύτρια των Ονείρων μας, ω Ποίηση. Δώσε μας κάτι να πιστέψουμε. Δώσε μας πίστη, ένα κεντρί σαν χάδι, μια λέξη λαγνείας στον «τύπο των ήλων», την αιώνια νύχτα που σπαταλά στ’ αστέρια σωσίβιες λεπτομέρειες συνουσίας με το Όνειρο. Σε κανέναν όμως μην αποκαλύψεις τη μικρή υστερόγραφη, αιώνια ανταμοιβή στη χαραυγή. Γιατί τι δίνεις Ποίηση, τι παίρνεις; «Κινήσεις που οδηγούν σ’ ένα απλό «κρεβάτι» και καλοκαιρινά σεντόνια βάναυσα λευκά»; …[δολώματα SMS στο: 6945215827]