Γιάννης Λειβαδάς, Μες στο χαρμάνι των χαμών που ασπρίζουν τα μαλλιά της ψυχής

Μια παλιά κουρελιασμένη κούκλα παίζοντας λίγο πιάνο


Η ποίηση είναι προνόμιο. Η γλώσσα φιλοξενεί τον ποιητή. Ο ποιητής οφείλει την αποθέωση. Την εκπαρθένευση δηλαδή κάθε πρόσφατης τεκμηρίωσης. Και αυτό γιατί ο ποιητικός λόγος βρίσκεται πάντοτε λίγο, ή πολύ, πιο μπροστά από την πιο πρόσφατη ερμηνεία του

Θα φωτιστούν όλοι μα όχι στη σειρά, κάπως άτακτα.
Όπως οι μύγες πάνω στο μπέικον της σελήνης.

Σαν ένα μπουλντόγκ δεμένο στο κελάρι.

Τι είναι αυτό που έπαψε να λειτουργεί˙
το κλισέ, ο ήχος των ζαριών στην κόλαση
ο θάνατος ακροβάτης
στο νήμα που έπρεπε να 'χει κοπεί.
Μες στο χαρμάνι των χαμών

που ασπρίζουν τα μαλλιά της ψυχής

μία παλιά κουρελιασμένη κούκλα
παίζοντας λίγο πιάνο
μας κλέβει
τον βότρυν.

Ποίημα από την έκδοση Ατη - Σκόρπια ποιήματα 2001

Μα εδώ τα χέρια ιδρώνουν και ο ίσκιος χάνεται κάτω απ’ τα πόδια, διότι:

με τι καταγίνεται κανείς όταν λέει πως είναι ποιητής;
Με την προγύμναση μπροστά στην επερχόμενη εξαφάνιση ή με την έσχατη επιβεβαίωση;
Πρόκειται για λαχτάρα «άλλων κόσμων», για «εξαγνισμένη λησμονιά», για απόθεση κορώνας σε κάποιο υψηλό μέλημα;
Ας ακουστεί κι αυτή η άποψη λοιπόν:
ο ποιητής λειτουργεί ως αυθέντης, ως διάνοια που διαβλέπει και συνιστά• φέρνει τον κόσμο σε μία νέα αφετηρία της οποίας τα στοιχεία τα κατέχει και τα εξουσιάζει σαν «μονάρχης ιδίω δικαίω» όπως θα έλεγε και ο Έμερσον…
Και για αυτό ευθύνη του ποιητή είναι να μεταβάλλει τον κόσμο και όχι να πορεύεται σύμφωνα με την συντονισμένη πρόσληψη.