Έκτωρ Κακναβάτος, Άνοιξε τις φωτεινές σου παλάμες να σκεπάσεις το λείψανο μιας επιθυμίας

Μ’ αργυρές χίμαιρες κεντημένες στ’ αλλόφρονα στήθια κίνησα να φύγω για Νιρβάνες

[Μα πού είναι λοιπόν τα τόξα που μας ξέσκισαν τον νου; Δεν υπάρχουν ξίφη για άλλες πληγές; Πού πήγαν λοιπόν οι άγγελοι; Τόσο πολύ προσπεράσαμε τα κυανά όνειρα των φτερών τους; Ποιο κορυφαίο σπόνδυλο απ’ τη σιωπή δεν έχουμε; Σφαγμένη εντός μας μια ερώτηση δεν λέει να σωπάσει. Για του λόγου το αληθές…]

Δεν νοιώθω περισσότερο γιατί αγαπώ (από τη συλλογή FUGA 1943)

Δεν νοιώθω περισσότερο

γιατί  αγαπώ!..
Δεν καταλαβαίνω περισσότερο
γιατί σκέφτομαι!..
 
Κι εμείς που ξεκινήσαμε
με αργυρές χίμαιρες κεντημένες
στ’ αλλόφρονα στήθια
ζωσμένοι πολύτιμα σπαθιά απ’ τη Δαμασκό,
σημαδεμένοι στον ξέφρενο νου
από δήγματα κόμπρα,
είχαμε ακούσει…
ω… είχαμε ακούσει κωδωνοκρουσίες
ανάμεσα στ’ άστρα
και θραύοντας τα λεπτά κόκκαλα
της χλόης, στους ανέμους απλώσαμε
τα βλέφαρα να νεύουν
προς την ωραία ομορφιά
για τελευταία φορά!..
 
Κι όμως κοιτάχτε που
κυκλωθήκαμε από τα βλέφαρα
των παρθένων…
Πάνω απ’ τον πόλο
η λευκή παλάμη του Αίτάγκα
νεύει να παραδοθούμε.
Τ’ αστέρια με ραγισμένους τους ώμους
δεν θα μας δείξουνε πια
άλλους δρόμους…
Στις οροσειρές φάνηκαν
οι καυτεροί θρίαμβοι που αλαλάζουν
να παραδοθούμε, να παραδοθούμε…
Αχ… πού είναι μια φλόγα
να μας χαρίσει
την ησυχία της τέφρας!..
Αγαπημένη, αγαπημένη,
άνοιξε τις σκοτεινές σου παλάμες να σκεπάσεις
το λείψανο μιας επιθυμίας…
από κει ψηλά άστραφτε προς τα κάτω
το σέλας της κόμης σου
και τρίκλιζαν τα φτερά μου
σ’ αργυρά δάση θανάτου…
Τόσο που σ’ αγαπώ πώς κίνησα
να φύγω για Νιρβάνες
που πηγάζουν απ’ τα μέλη σου;
Είσαι τόσο καλή
να δεχθείς το λαβωμένο κύκνο
που έρχεται πάλι
να τυλίξει στους μηρούς σου
το λευκό κίονα του λαιμού του;
Άφησε να βυθίσω το ράμφος μου
στη σάρκα σου που ασπαίρει
από ψυχές γήινων μετάλλων
για να πνίξω τον βόγγο
του ωκεανού που κλαίει εντός μου…
Ω … πόσο αγαπώ, αγαπώ!..
 

[επιλογές λέξεων από ποιητικές συλλογές του Έκτοτα Κακναβάτου, σε σένα που ποιος ξέρει πόσες φορές η λατρεία σου θα μου γίνει γέφυρα να περάσω απ’ την άβυσσο στο καυτερό γήινο αίμα. Και μόνο το βήμα μένει κατά σένα, το ελάχιστο μέτρο να σε ψάχνω, όχι να σε βρω. Σου φωνάζω: «σ’ όλα τα στέρνα κάρφωσε το φως]