Οράματα, οιωνοί, παραισθήσεις, θαύματα, εκστάσεις, τα πήρε τα’ αμερικάνικο ποτάμι! Όνειρα, λατρείες, φωτοχυσίες, ολόκληρη η μαούνα φορτωμένη ευαίσθητη κοπριά!
Σπάσαν τις ράχες τους σηκώνοντας το Μολώχ στον Ουρανό! Πεζοδρόμια, δένδρα, ραδιόφωνα, τόννοι! την πόλη σηκώνοντας στον Ουρανό που υπάρχει παντού τριγύρω μας!
Στα όνειρα μου περπατάς στάζοντας από θαλάσσιο ταξίδι πέρα για πέρα στην εθνική οδό που ζώνει την Αμερική με δάκρυα ως την πόρτα του σπιτιού μου στη δυτική νύχτα
όπου ξυπνάμε απ’ το κώμα ηλεκτρισμένοι απ’ τα αεροπλάνα των ψυχών μας που σουρίζουν πάνω απ’ τη στέγη ήρθαν να ρίξουν τις αγγελικές τους μπόμπες το νοσοκομείο καταυγάζεται στο φως φανταστικοί τοίχοι γκρεμίζονται. Ω κοκκαλιάρες λεγεώνες ορμάτε έξω Ω αστερόεσσα καταπληξία του ελέους ο αιώνιος πόλεμος είναι εδώ Ω νίκη ξέχασε τα εσώρουχά σου είμαστε ελεύθεροι
Και το ρεμάλι άγιο σαν τα σεραφείμ! κι ο τρελός είναι άγιος όπως εσύ ψυχή μου άγια!
Η γραφομηχανή ’ναι άγια το ποίημα άγιο η φωνή ’ναι άγια οι ακροατές ή έκσταση άγια!
Άγιος Πήτερ άγιος Άλλεν άγιος Σόλομον άγιος Λουσιέν άγιος Κέρουακ άγιος Χάνκε άγιος Μπαρόζ άγιος Κάσαντυ άγιοι οι άγνωστοι φουκαράδες ζητιάνοι άγιοι οι φριχτοί ανθρώπινοι άγγελοι!
Άγια η μάνα μου στο άσυλο ψυχοπαθών! Άγιες οι ψωλές των παππούδων του Κάνσας!
Άγιο το παραπονιάρικο σαξόφωνο! Άγια η αποκάλυψη της τζαζ! Άγιες ορχήστρες μαριχουάνα χίπστερς ειρήνη κι ηρωίνη και ντραμς!
[Ο ποιητής γράφει την ιστορία του σώματός του… Κι όταν βάζει τις φωνές, δεν του αρκεί πια αν οι πόρτες ανοίγουν. Σπάει τις κλειδαριές, ξετινάζει ολόκληρη την πόρτα, ξορκίζει την ντροπή και το φόβο, έρχεται με την αυτοκαταστροφή και το μεγαλείο της έμπνευσης, φρενήρης, με υπερβολές, μεγάλου διασκελισμούς και εκτινάξεις. Σηκώστε τον ποδόγυρό σας, Κυρίες μου, μπαίνουμε στην Κόλαση…]
Το Ουρλιαχτό: Ποια σφίγγα τσιμέντου και αλουμίνιου έσπασε τα κρανία και καταβρόχθισε τα μυαλά και τη φαντασία τους; (2ο απόσπασμα από την ομότιτλη ποιητική συλλογή, εκδόσεις ΑΚΜΩΝ, 1978)
Μολώχ! Μοναξιά! Βρωμιά! Ασχήμια! Σκουπιδοτενεκέδες κι απρόσιτα δολάρια! Παιδιά που τσιρίζουν κάτω απ’ τις σκάλες! Αγόρια που κλαίνε μ’ αναφιλητά στους στρατούς! Γέροι που κλαψουρίζουν στα πάρκα!
Μολώχ! Μολώχ! Εφιάλτης του Μολώχ! Μολώχ ο χωρίς αγάπη καμιά! Μολώχ του μυαλού! Μολώχ ο στυγνός κριτής των ανθρώπων!
Μολώχ η ακατανόητη φυλακή! Μολώχ το νεκροκέφαλο άψυχο κάτεργο και Κογκρέσο των θλίψεων! Μολώχ των κτιρίων της κρίσεως! Μολώχ ο θεόρατος λίθος του Πολέμου! Μολώχ οι αποσβολωμένες κυβερνήσεις! Μολώχ με τ’ ατόφιο μυαλό μηχανής! Μολώχ με το αίμα που τρέχει λεφτά! Μολώχ με τα δάχτυλα δέκα στρατιών! Μολώχ με το στήθος δυναμό κανιβάλλων! Μολώχ με τ’ αυτί που καπνίζει σαν τάφος!
Μολώχ με τα μάτια χιλιάδων παραθύρων τυφλών! Μολώχ των ουρανοξυστών στη σειρά καθισμένων στους απέραντους δρόμους σαν Ιεχωβάδες! Μολώχ εργοστασίων που κρώζουν στο πούσι κι ονειρεύονται! Μολώχ καμινάδων κι αντενών που στέφουν τις πόλεις!
Μολώχ με αγάπη απέραντη πετρελαίου και πέτρας! Μολώχ με ψυχή τραπεζών και ηλεκτρικής ενέργειας! Μολώχ που η φτώχεια σου είναι το φάσμα της μεγαλοφυΐας! που η μοίρα σου είναι ένα σύννεφο άφυλου υδρογόνου! Μολώχ που το όνομά σου είναι Νους!
Μολώχ που μέσα σου νιώθω μονάχος! Μολώχ που μέσα σου ονειρεύομαι αγγέλους! Τρελός στο Μολώχ! Πούστης στο Μολώχ! Χωρίς αγάπη, χωρίς φίλο στο Μολώχ!
Μολώχ που μπήκες στη ψυχή μου νωρίς! Μολώχ που μέσα σου είμαι χωρίς σώμα συνείδηση! Μολώχ που με τρόμαξες πάνω στη φυσική μου έκσταση! Μολώχ που σ’ εγκαταλείπω. Ξυπνώ στο Μολώχ! Φως κατεβαίνει από τον ουρανό!
Μολώχ! Μολώχ! Ρομπότ διαμερίσματα! αόρατα προάστια! σκελετώδη θησαυροφυλάκια! τυφλές πρωτεύουσες! δαιμονικές βιομηχανίες! φασματικά έθνη! αήττητα τρελοκομεία! γρανιτώδεις ψωλές! τερατώδεις μπόμπες!Σπάσαν τις ράχες τους σηκώνοντας το Μολώχ στον Ουρανό! Πεζοδρόμια, δένδρα, ραδιόφωνα, τόννοι! την πόλη σηκώνοντας στον Ουρανό που υπάρχει παντού τριγύρω μας!
Οράματα! οιωνοί! παραισθήσεις! θαύματα! εκστάσεις! τα πήρε τ’ αμερικάνικο ποτάμι!
Όνειρα! λατρείες! φωτοχυσίες! θρησκείες! ολόκληρη η μαούνα φορτωμένη ευαίσθητη κοπριά!Καινοτομίες! πάνω απ’ το ποτάμι! υστερίες και σταυρώσεις! κάτω με το ρέμα! Ευφορίες! Θεοφάνειες! Απελπισίες! Δέκα χρόνια ζωώδεις κραυγές κι αυτοκτονίες! Μυαλά! Αγάπες νέες! παλαβή γενιά! Κάτω στα βράχια του χρόνου!
Αληθινό άγιο γέλιο στο ποτάμι! Τα είδαν όλα! τ’ άγρια μάτια! τ’ άγια αλυχτήματα! Είπα αντίο! Πήδηξαν απ’ τη στέγη! στη μοναξιά! Κάτω στο ποτάμι! κάτω στο δρόμο!Eίμαστε μεγάλοι συγγραφείς στην ίδια φοβερή γραφομηχανή
Καρλ Σόλομον! Είμαι μαζί σου στο Ρόκλαντ όπου πιο τρελός είσαι από μένα
Είμαι μαζί σου στο Ρόκλαντόπου ξυπνάμε απ’ το κώμα ηλεκτρισμένοι απ’ τα αεροπλάνα των ψυχών μας που σουρίζουν πάνω απ’ τη στέγη ήρθαν να ρίξουν τις αγγελικές τους μπόμπες το νοσοκομείο καταυγάζεται στο φως φανταστικοί τοίχοι γκρεμίζονται. Ω κοκκαλιάρες λεγεώνες ορμάτε έξω Ω αστερόεσσα καταπληξία του ελέους ο αιώνιος πόλεμος είναι εδώ Ω νίκη ξέχασε τα εσώρουχά σου είμαστε ελεύθεροι
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΤΟ ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ: όλα είναι άγια, η κάθε μέρα αιωνία κι ο καθένας άγγελος
Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο!
Ο κόσμος άγιος! η Ψυχή είναι άγια! το δέρμα άγιο! Η μύτη ‘ν’ άγια! Η γλώσσα κι η ψωλή το χέρι κι ο κώλος άγια!
Όλα είναι άγια! κι ο καθένας άγιος! όλ’ αγιασμένα κι η κάθε μέρα αιωνία! Κι ο καθένας άγγελος!Και το ρεμάλι άγιο σαν τα σεραφείμ! κι ο τρελός είναι άγιος όπως εσύ ψυχή μου άγια!
Η γραφομηχανή ’ναι άγια το ποίημα άγιο η φωνή ’ναι άγια οι ακροατές ή έκσταση άγια!
Άγιος Πήτερ άγιος Άλλεν άγιος Σόλομον άγιος Λουσιέν άγιος Κέρουακ άγιος Χάνκε άγιος Μπαρόζ άγιος Κάσαντυ άγιοι οι άγνωστοι φουκαράδες ζητιάνοι άγιοι οι φριχτοί ανθρώπινοι άγγελοι!
Άγια η μάνα μου στο άσυλο ψυχοπαθών! Άγιες οι ψωλές των παππούδων του Κάνσας!
Άγιο το παραπονιάρικο σαξόφωνο! Άγια η αποκάλυψη της τζαζ! Άγιες ορχήστρες μαριχουάνα χίπστερς ειρήνη κι ηρωίνη και ντραμς!
Άγιες οι ερημιές πεζοδρομίων και ουρανοξυστών! Άγιες οι καφετέριες εκατομμυρίων θαμώνων! Άγιοι οι μυστικοί ποταμοί των δακρύων κάτω απ’ τους δρόμους!
Άγια η άγρια μοναξιά και προσευχή! Άγιος ο μέγας αμνός της μεσαίας τάξεως! Άγιοι οι τρελοί ποιμένες της επαναστάσεως! Όποιος ζει το λος Άντζελες ΕΙΝΑΙ το Λος Άντζελες!
Άγια Νέα Υόρκη Άγιο Σαν Φραντσίσκο Άγια Πεόρια και Σηάτλ Άγιο Παρίσι Άγια Ταγγέρη Αγία Μόσχα Αγία Ιστανμπούλ!
Άγιος χρόνος εις τους αιώνας αγία αιωνιότης εις τον χρόνον άγια τα ρολόγια στο διάστημα αγία Τετάρτη διάσταση αγία Πέμπτη Διεθνής άγιος ο άγγελος μες στο Μολώχ!
Αγία η θάλασσα αγία η έρημος άγιες οι σιδηροτροχιές άγιος ο σιδηρόδρομος άγια οράματα άγιες παραισθήσεις άγια τα θαύματα άγιο το μάτι αγία η άβυσσος!
Άγια συγγνώμη! έλεος! χάρις! πίστις! Άγια! Τα δικά μας! τα σώματα! ο πόνος η μεγάλη καρδιά!
Άγια η υπερφυσική νοήμων ευγένεια της ψυχής! (γι αυτό διάβασε ολόκληρο το ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ με κλικ εδώ)
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
ΣΤΑ ΔΙΑΣΕΛΑ ΤΟΥ ΙΑΜΒΟΥ ΜΕ ΛΕΞΕΩΝ ΚΥΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΥΣ «Σ’ ΑΓΑΠΩ» ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΚΑΛΙΑΖΟΥΜΕ ΠΑΡΑΦΟΡΑ (ξέροντας πως πάντα θα το ξεχνάμε για χίλια μύρια ποιήματα): Κάθε βράδυ απ’ το φεγγίτη των Ονείρων παρακείμενης Σιωπής αποστηθίζω τα δύσκολα γράμματα της μοναξιάς για σένα, θηρεύτρια των Ονείρων μας, ω Ποίηση. Δώσε μας κάτι να πιστέψουμε. Δώσε μας πίστη, ένα κεντρί σαν χάδι, μια λέξη λαγνείας στον «τύπο των ήλων», την αιώνια νύχτα που σπαταλά στ’ αστέρια σωσίβιες λεπτομέρειες συνουσίας με το Όνειρο. Σε κανέναν όμως μην αποκαλύψεις τη μικρή υστερόγραφη, αιώνια ανταμοιβή στη χαραυγή. Γιατί τι δίνεις Ποίηση, τι παίρνεις; «Κινήσεις που οδηγούν σ’ ένα απλό «κρεβάτι» και καλοκαιρινά σεντόνια βάναυσα λευκά»; …[δολώματα SMS στο: 6945215827]