Είναι διγαμία ν’ αγαπάς και να ονειρεύεσαι (κι από την ανάποδη φοριέται η φαντασία και σ’ όλα της τα μεγέθη)

Την αλήθεια την «φτιάχνει» κανείς ακριβώς όπως φτιάχνει και το ψέμα: ένα σώμα γυμνό είναι η μοναδική προέκταση της νοητής γραμμής που μας ενώνει με το μυστήριο (αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω από τη Γη ποτέ σου δεν θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της…)

[επικεφαλής (από)στροφή]:

Αν κάτι αδημονεί μέσα στην άγρια μέντα είναι της αγιοσύνης σου το λαγωνικό. Δεν έχει φτέρνες η τελειότητα. Από το στοχασμό σου πήζει ο ήλιος μες στο ρόδι κι ευφραίνεται. Θε μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε (θάλασσα λανθασμένη δε γίνεται… Φτασμένες οι προλήψεις σε μια καθαρότητα μαθηματική θα μας βοηθούσανε να κατανοήσουμε τη βαθύτερη δομή του κόσμου)

ΛΕΖΑΝΤΑ (εις τον πάτον της εικόνας των λέξεων)

(Αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι και εύκρατη γίνεται η σκέψη όταν αναθρώσκει νοσταλγία πολύτροπη ποίησης) Γι’ αυτό

κάνε άλμα πιο γρήγορο και από τη φθορά στο άπειρο, που υπάρχει για μας όπως η γλώσσα για τον κωφάλαλο.

Δεν γεννήθηκε, όμως, ακόμη ο Μαγελλάνος ενός τριαντάφυλλου.

Το κενό υπάρχει όσο δεν πέφτεις μέσα του. (προσπάθησε να οδηγήσεις την τεχνική τελειότητα στη φυσική της κατάσταση…)

Αν κάτι αδημονεί μέσα στην άγρια μέντα είναι της αγιοσύνης σου το λαγωνικό.

Έτη φωτός στους ουρανούς έτη Αρετής μες στον ασβέστη.

Την αλήθεια την «φτιάχνει» κανείς ακριβώς όπως φτιάχνει και το ψέμα.

Τέτοιαν εύστοχη δείξε αδεξιότητα και να: ο Θεός!

Όταν ακούς αέρα είναι η Γαλήνη που βρυκολάκιασε. (τρώγε την πρόοδο και με τα φλούδια και με τα κουκούτσια της…)

Δυστυχώς και η Γη με δικά μας έξοδα γυρίζει (στην κακή μοιρασιά πάντοτε ο θεός ζημιώνεται…)

Χαράξου κάπου με οποιονδήποτε τρόπο και μετά πάλι σβήσου με γενναιοδωρία. Ψαρεύοντας έρχεται η θάλασσα.

Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη πρέπει να παράπεσε η αληθινή σου μέρα (έχει τη μέση της και η άκρη-άκρη)

Κείνο που σου προσάπτουνε τα χελιδόνια είναι η άνοιξη που δεν έφερες (η λύπη ομορφαίνει επειδή της μοιάζουμε)

Δίνε δωρεάν το χρόνο, αν θες να σου μείνει λίγη αξιοπρέπεια (στο χωριό της γλώσσας μου τη Λύπη τηνε λένε Λάμπουσα)

Μακριά μέσα στ’ απώτατα βάθη του Αμνού ο Πόλεμος συνεχίζεται (είναι αγένεια να κάνεις του Χάρου χειροφιλήματα)

Όταν η συμφορά συμφέρει λογάριαζέ την για πόρνη (θα πρέπει να δημιουργούμε αντισώματα και για την Ευθύνη)

Όταν ακούς «τάξη», ανθρώπινο κρέας μυρίζει (μια νομοθεσία εντελώς άχρηστη για τις Εξουσίες θα ’τανε αληθινή σωτηρία)

Όταν η ζωή μάχεται, οι νεκροί στον Άδη Μηδίζουν!

Από τον θεό τραβιέται ο άνθρωπος όπως ο καρχαρίας από το αίμα.

Όποιος μπορεί και φορτίζει την ερημιά έχει ακόμα ανθρώπους μέσα του (αν είναι να πεθάνεις, πέθανε αλλά κοίτα να γίνεις ο πρώτος πετεινός μέσα στον Άδη)

(Ρήσεις από το ποιητικό έργο του Οδυσσέα Ελύτη «Μαρία Νεφέλη»)

 [για την ΕΙΚΟΝΑ του σημερινού ποιήματος χρησιμοποιήθηκαν ρήσεις από το ποιητικό έργο του Οδυσσέα Ελύτη ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ και η εικόνα που τις έντυσε είναι μια εικαστική σύνθεση του ποιητή