Σταύρος Ζαφειρίου, Σιγά-σιγά χάνω τον έλεγχο των χρωμάτων αλλά κάποτε όλα επιστρέφουν στις ήσυχες μέρες τους

Πετάς το μαχαίρι από το παράθυρο κι αποφασίζεις να μην μιλήσεις ξανά με τετράγωνες λέξεις

Και κάποια στιγμή, όταν τελειώνουν τα μάτια

και δεν έχεις πια πού να χτυπήσεις,
κοιτάς στον καθρέφτη.
Ανακαλύπτεις τότε για πρώτη φορά
την κόκκινη τρύπα στο μέτωπό σου,
το υγρό που ρέει και σου λούζει το πρόσωπο.
Πετάς το μαχαίρι απ' το παράθυρο
κι αποφασίζεις να μη μιλήσεις ξανά
με τετράγωνες λέξεις.
Αγκαλιάζεις τρυφερά την αγωνία σου.
Κοιμάσαι μαζί της.
 
Πρέπει κάποτε να σου πω την αλήθεια.
Το τοπίο που υπάρχει
κάτω απ' τη γλώσσα μου
σιγά-σιγά ισοπεδώνεται,
γίνεται ευθεία γραμμή,
σε λίγο καιρό θα ’χει περάσει
στην ιστορία.
 
Σιγά-σιγά χάνω τον έλεγχο των χρωμάτων.

Κάποτε όλα επιστρέφουν στις ήσυχες μέρες τους

Πού πάει όλος ο κόσμος τα Σαβατόβραδα;

Το χέρι μου χάνεται σ’ ένα απέραντο πράσινο
Τα δάχτυλά μου τεντωμένα σκορπούν την κατεύθυνση
Τη θρυμματίζουν σ’ εκατομμύρια κόκκους
Αγωνιώδεις μικροί σπασμοί ακινητοποιούνται στην οθόνη

Το κόκκινο πρόσωπο της παράλογής μου αγάπης χαρακώνεται από τις διάφανες τούφες των μαλλιών της.
Το νευρικό μου όραμα μαυρίζει γυρισμένο μπρούμυτα στον ήλιο. Νεκροί χρόνοι Καμπύλη πορεία του βλέμματος. Σταματά στον καθρέφτη. Παρακολουθώ την εσωτερική αιμορραγία της φλέβας μου. Προθάλαμος ιδιωτικής κλινικής. Οι αγκαλιές και τα φιλιά του αποχαιρετισμού. Σιωπή. Το στενό κατάλευκο δωμάτιο. Ένα μαντήλι χρωματιστό σφηνωμένο στο μέτωπο. Απροσδιόριστα σχήματα. Αριθμοί τηλεφωνικού καταλόγου. Πτώσεις. Πτήσεις ημιτελείς. Οι δολοφόνοι ταξιδεύουν στην κορυφή των μαλλιών μου. Σιωπή. Ο εφιαλτικός χορός της Σαλώμης στην παγωμένη πίστα των Άλπεων. Η κεφαλή του χιονάνθρωπου επί πίνακι. Η ορχήστρα ποζάρει στο κατώφλι πολυτελούς ξενοδοχείου. Αναμνηστική φωτογραφία ακατανόητα σκοτεινή. Διασχίζω την ακίνητη φύση. Οσμή ποθητών λιβαδιών. Ίχνη σφυρήλατου γέλιου. Διαδοχικές εναλλαγές φανταστικών μυστηρίων. Σιωπή. Βυθίζομαι στην πυρακτωμένη καρδιά μιας διογκούμενης κάφτρας. Τώρα ένα ατέλειωτο τράβελινγκ. Το βάθος πεδίου προεκτείνεται αργά. Τα δάχτυλά μου επιμηκύνονται. Αγγίζουν απαλά τις γυμνές πλάτες των αγγέλων. Ακολουθούν ανεπαίσθητες εκρήξεις
Λεπτές ίνες ξεδιπλώνονται απελευθερώνοντας το πλάνο. Ο γαλάζιος παράδεισος των εραστών εμφανίζεται σιγά-σιγά στους γυάλινους δρόμους της πόλης. Πάλι η παιδική χορωδία θρηνεί την αρμονία που μεταμορφώνεται σε στάχτη. Κάποτε
Όλα Επιστρέφουν Στις Ήσυχες Μέρες Τους

[ Σταύρος Ζαφειρίου από τη συλλογή … και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984 Πηγή: http://stavroszafiriou.wordpress.com/