ΧΡΥΣΟΜΑΛΛΟΝ ΔΕΡΑΣ: στον πηγαιμό για την Κολχίδα της Ποίησης μια φεγγαροντυμένη προσμονή ελάνθανε…

Γιώργης Παυλόπουλος, Σιωπή, μια άγνωστη που έρχεται τη νύχτα στο ταμείο των ονείρων

2012-01-22T20:17:00.000-08:00

Σήκωσα το σεντόνι και ήταν πάλι γυμνή στο πλάι μου και μη μεκοιτάξεις μου είπε, δεν είμαι το σώμα που αγάπησες.

[Η Ποίηση είναι μια πόρταανοιχτή: πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν τίποτα και προσπερνούνε. Όμωςμερικοί κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι και μαγεμένοι πηγαίνουνε ναμπουν… Στον μέλλοντα, λοιπόν, αιώνα αυτοί θα τρέξουν στο ΤΑΜΕΙΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ναζητήσουν μια θέση και βέβαια θα πληρώσουν μ’ ένα Ποίημα]

Λίγος Άμμος (από τηνποιητική συλλογή ΛΙΓΟΣ ΑΜΜΟΣ, εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ 1997)

Θυμάμαιπήρες λίγον άμμο

τονκράτησες στο χέρι σου
κιύστερα τον άφησες
ναχύνεται σιγά στην ανοιχτή παλάμη μου

Στονμέλλοντα λοιπόν αιώνα
θαμείνει λίγος άμμος
μετη δική μας την αφή
κιο άνεμος που θα φυσάει
όπωςτο απόγιομα εκείνο του Οκτώβρη
θατον πηγαίνει εδώ κι εκεί
όλοθα τον πηγαίνει.

Η Σιωπή (από τηνποιητική συλλογή ΛΙΓΟΣ ΑΜΜΟΣ, εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ 1997)

ΗΣιωπή είναι μια άγνωστη

πουέρχεται τη νύχτα.
Ανεβαίνειτη σκάλα
χωρίςνα ακούγονται πατήματα
μπαίνειστην κάμαρα
καικάθεται στο κρεβάτι μου.
Μουφοράει το δαχτυλίδι της
καιμε φιλεί στο στόμα.
Τηγδύνω.
Μουδίνει τότε τις βελόνες
καιτα τρία χρώματα
τοκόκκινο το μαύρο και το κίτρινο.
Κιαρχίζω να κεντάω
πάνωστο δέρμα της
όλαόσα δεν σου είπα
καιποτέ πια δεν θα σου πω

Το Μαρτύριο (από τηνποιητική συλλογή ΛΙΓΟΣ ΑΜΜΟΣ, εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ 1997)

Σήκωσατο σεντόνι

κιήταν πάλι γυμνή στο πλάι μου
καιπριν χαθεί
γύρισανα την κοιτάξω
καιμη με κοιτάξεις μου είπε
δενείμαι το σώμα που αγάπησες
αλλάεκείνο που θέλεις να θυμάσαι
κιεκείνο που δεν μπορείς να θυμηθείς
κιεκείνο που νομίζεις πως θυμάσαι.

Το Ταμείο των Ονείρων (από τηνποιητική συλλογή ΛΙΓΟΣ ΑΜΜΟΣ, εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ 1997)

Στονύπνο του απόψε θα περάσει ένα τρένο.
Θατο ακούσει να σφυρίζει από μακριά

καικαθώς θα μπαίνει ολόφωτο στην κάμαρά του

αυτόςθα τρέξει στο ταμείο των ονείρων.
Υπάλληλοςτης νύχτας θα είναι ο εαυτός του.

Θατου ζητήσει μια θέση για Παρίσι
καιβέβαια θα πληρώσει μ’ ένα ποίημα-
τημόνη μονέδα που κρατά. Κι ο άλλος
αντίγια εισιτήριο θα του δώσει
έναλευκό τριαντάφυλλο
πουθα σε φέρει απόψε στην Μονμάρτη.

Rue du Mont Cenis αριθμός52
θαχτυπάει θα χτυπάει μα κανένας δεν θ’ ανοίγει.

[Επιλογέςστίχων από την ποιητική συλλογή του Γιώργη Παυλόπουλου ΛΙΓΟΣ ΑΜΜΟΣ, εκδόσειςΝΕΦΕΛΗ 1997: Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν από τότε που υπάρχει ο κόσμος είναιμια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια για ν’ ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης. Μα ηΠοίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή!]

Jan Henrik Swan, Θέα από ένα Όνειρο: ένας καινούργιος τρόπος να βλέπω τον κόσμο

2012-01-16T17:16:00.000-08:00

Ξύπνησα απόκάτι που δεν ήταν όνειρο, γιατί τα ξέρω τα όνειρά μου, τα καταλαβαίνω αμέσως

Σαν άρρωστα έρχονται κοντά μου τη νύχτα, τα Όνειρα, και μου λένετραγουδιστά το παράπονό τους. Μου αφηγούνται μια καινούργια ιστορία, πουτελειώνει ακριβώς όπως και η προηγούμενη. Προφασίζονται ότι είναι οιπρωταγωνιστές, αλλά επιθυμούν να τα απαλλάξω από αυτήν.

Κι αν την τοποθετούν, την Ιστορία, σε τόπουςπου δεν επισκέφτηκα ποτέ, κι αν δεν με γνωρίσουν, τα όνειρά μου εμένα αφορούν,την αγιάτρευτη περηφάνια μου που είναι στο επίκεντρο… Βλέπω και ακούω τις λέξεις που μου πήραν, ταπρόσωπα που στράφηκαν εναντίον μου. Ανοίγω το στόμα και η γλώσσα επιστρέφει σανπουλί στη φωλιά του, το γλωσσίδι στο κουδούνι. Με τυραννούν να νιώσω χαρά. Τώραόμως ξύπνησα από κάτι άλλο.

Δεν μπορεί να είναι όνειρο. Τα ξέρω τα όνειράμου. Με κάθε χρόνο που περνάει, μοιάζουν όλο και περισσότερο. Αυτό είναι κάτιδιαφορετικό. Χάρις που μου δόθηκε. Ένας εντελώς καινούργιος τρόπος ν’αντιμετωπίζω τον κόσμο, σαν σκηνή που η οθόνη του είναι το δέρμα μου, καλάτεντωμένο πάνω στο σώμα μου. Και είμαι δεμένος ανάσκελα σαν τον Γκιούλιβερ.Γυμνός τα αποκαλύπτω όλα.

Δεν ξέρω αν θέλω να υπεραίρομαι. Δεν ξέρω ανθέλω να πω πως εγώ, που το μόνο που έκανα στη ζωή μου ήταν να αναζητώ το δρόμομου, γνωρίζω πιο πολλά για τη ζωή από ό,τι οι άλλοι. Πού στηρίζεται αυτό τοεπιχείρημα; Ποιον ωφελεί; Καλύτερα να γελάς και να είσαι αδαής.

«Ἐάν γάρ θελήσωκαυχήσασθαι, οὐ ἔσομαι ἄφρων, ἀλήθειαν γάρ ἐρῶ. Φείδομαι δέ, μή τις ἐμέ λογίσηταιὑπέρ ὁ βλέπει μ ἤ ἀκούει τι ἐξ ἐμοῦ.» Και για το όνειρο που πρέπει να ήταν κάτιδιαφορετικό «δι ὁ ἵνα μή ὑπεραίρομαι, ἐδόθη οἱ σκόλοψ τῇ σαρκί, ἄγγελος γλυκύς,ἵνα με κολαφίζῃ, ἵνα μή ὑπεραίρομαι. Ὑπέρ τούτου τρίς τριάντα τρεις φορές αυτόνπαρακάλεσα ἵνα ἀποστῇ ἀπ' ἐμοῦ. Καί εἴρηκέν μοι, Ἀρκεῖ σοι ἡ Ἀγάπη μου, Τρειςόχι! Τριάντα τρεις φορές παρακάλεσα τον άγγελο να έρθει, και στην αδυναμία καιστην στεναχώρια μου η γλώσσα μου επέστεψε σε μένα σαν πουλί στη φωλιά, σαν τομέλος στον ευνούχο…

Δεν ξύπνησα από όνειρο. Η σταγόνα του αίματοςκρέμεται από τον σκόλοπα. Ο πόνος διαπερνά γλυκά τη σάρκα μου. Το ράμφος μουτρυπά το πλευρό. Οι τσουκνίδες που με ραπίζουν αποκαλύπτουν πάνω στην κοιλιά τοσχήμα του έρπητα ζωστήρα. Δεν έχω τίποτα για να αντισταθώ, νιώθω ωστόσο τη δύναμηνα αυξάνει εντός μου.

Ἀπορούμενοι ἀλλάοὐ ἐξαπορούμενοι, διωκόμενοι ἀλλά οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι ἀλλά οὐκαπολλυμένοι. Ὅταν γάρ ἀσθενῶ, τότε δυνατός εἰμί.

Οι λέξεις που έντυσαν την εικόνα τουΠοιήματος είναι από την Ιστορία του Jan Henrik Swan που σε μετάφραση ΜαργαρίταςΜέλμπεργκ δημοσιεύτηκε στο 94^ο τεύχος του ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟΥ –– για τηναντιγραφή Δεσμώτης στονΊλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια ΕικόναΠοιήματος

Λόρενς Φερλινγκέτι, Οικτίρετε το έθνος…

2012-01-12T18:55:00.000-08:00

… και το Έθνος να λυπάστε που δεν υψώνειτη φωνή παρά μονάχα στην πομπή της κηδείας (Χαλίλ Γκιμπράν)

Οικτίρετετο έθνος που οι άνθρωποί του είναι πρόβατα
και οιβοσκοί τους τούς παραπλανούν
Οικτίρετετο έθνος που δεν υψώνει τη φωνή του
παράγια να επαινέσει τους κατακτητές
και νααναγνωρίσει τον νταή σαν ήρωα
καιέχει στόχο να κυβερνήσει τον κόσμο
με βίακαι βασανιστήρια
Οικτίρετετο έθνος που δεν γνωρίζει
άλληγλώσσα εκτός από τη δική του
καιάλλον πολιτισμό εκτός από τον δικό του.
Οικτίρετετο έθνος που η ανάσα του είναι το χρήμα
καικοιμάται τον ύπνο του καλοφαγωμένου.
Οικτίρετετο έθνος - ω, οικτίρετε τους ανθρώπους
πουεπιτρέπουν τα δικαιώματά τους να διαβρώνονται
καιτις ελευθερίες τους να αφαιρούνται.
Χώραμου, τα δάκρυά σου
γλυκιάγη της ελευθερίας!
ΜετάφρασηΕιρήνη Α. Βρης

[Ο 92χρονος σήμερα ποιητής ΛόρενςΦερλινγκέτι, ταυτισμένος με το βιβλιοπωλείο και τις εκδόσεις City Light στο ΣανΦρανσίσκο και με τους ποιητές της γενιάς των μπιτ, έχει μακρά παράδοση στονχώρο της στρατευμένης στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια ποίησης. Συχνά εκφράζει τιςειρηνιστικές και αντιεξουσιαστικές απόψεις του στα ποιήματά του. Χαρακτηριστικότο ποίημα που προηγήθηκε και είναι εμπνευσμένο από το ομώνυμο ποίημα τουλιβανέζου ποιητή Χαλίλ Γκιμπράν]

Το έθνος να λυπάστε που έχειαλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο & μπαλώματα είν’ η τέχνη του

Το Έθνος να λυπάστε,

αν φορεί ένδυμα που δεν το ύφανε.
Ψωμί αν τρώει, αλλά όχι από τη σοδειά του.
Κρασί αν πίνει, αλλά όχι από το πατητήρι του.
Το Έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή
παρά μονάχα στην πομπή της κηδείας.
Που δεν συμφιλιώνεται
παρά μονάχα μεσ’ τα ερείπια του.
Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί
ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.

Το Έθνος να λυπάστε

που έχει αλεπού για πολιτικό,
απατεώνα για φιλόσοφο
και μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.

[Ο ΚΗΠΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ, Χαλίλ Γκιλμπράν,1923]

[Ο Χαλίλ Γκιμπράν δεν ήτανμόνο ένας ποιητής αλλά και ένας φιλόσοφος. Ήταν ένας μάγος των ψυχών, όπωςαναφέρει ο μύθος για τον Ορφέα, μόνο που αυτός μάγευε όχι με την φλογέρα αλλάμε τα λόγια του. Η ποίησή του είναι έντονα επηρεασμένη από την ανατολικήδιδασκαλία. Μάλιστα εκφράζει τόσο πολύ αυτή την γνώση της ανατολής, που οαναγνώστης καθώς τον διαβάζει δεν μπορεί να ξεχωρίσει ποιο είναι εκείνο τοστοιχείο που κάνει τόσο ενδιαφέρουσα και εντυπωσιακή την ποίησή του. Η γνώσηπου κατέχει για την Φύση και τον Άνθρωπο ή ο γλυκός και τρυφερός του λόγος πουαγγίζει σαν απαλό χάδι την ψυχή μας]

Θ.Σ. Έλιοτ, Έρημη Χώρα η Ποίηση, μας σώζει πάντα από την ταραχή των παθών

2012-01-09T19:32:00.000-08:00

Ο Απρίλης είναιο μήνας ο σκληρός, γεννώντας μες απ’ τη πεθαμένη γη τις πασχαλιές, σμίγονταςθύμηση κι επιθυμία… Πρέπει να φυλαγόμαστε πολύ στον καιρό μας.

Η Έρημη Χώρα, κυρίαρχο θέμα της οποίας είναι το κενό και η ασημαντότητατης ύπαρξης όταν δεν υπάρχει πίστη, ήτουλάχιστον μια εσωτερική σταθερότητα, χαρακτηρίζεται από τον τελετουργικόλόγο, την αυστηρότητα στη δομή, καθώς και από την συχνή χρήση υπαινιγμών καισυμβόλων. Στην κατάθλιψη που διαπνέει το ποίημα, αντιπαρατίθεται η ελπίδανοήματος που προσφέρει η θρησκευτική πίστη.. Κάθεστροφή του Έλιοτ κουβαλά πλέον ένα τέτοιο φορτίο παραπομπών που θα μπορούσε ναβουλιάξει το ποίημα - αν αυτό δεν ήταν τόσο ρωμαλέο και αυθύπαρκτο Η ποίηση του Eliot είναι καθαράδραματική, απαλλαγμένη από λυρισμούς αλλά με κρυμμένα πικρά συναισθήματα. Ηενσάρκωση της Έρημης Χώρας είναι ο τόπος που ο καθένας από εμάς πατάει πάνω τουκαι τον αφήνει πίσω του με περίσσια ευκολία πιο στεγνό, άγονο και άδειο από όσοτον βρήκε…

α] Η Ταφή του νεκρού

Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας

Μες απ’ την πεθαμένη γη τις πασχαλιές,σμίγοντας
Θύμηση κι επιθυμία, ταράζοντας
Με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές.
Ο χειμώνας μας ζέσταινε, σκεπάζοντας
Τη γη με το χιόνι της λησμονιάς, θρέφοντας
Λίγη ζωή με απόξερους βολβούς.
Το καλοκαίρι μας ξάφνισε καθώς ήρθε πάνω απ’ τοΣταρνμπέργκερζε
Με μια μπόρα, σταματήσαμε στις κολόνες,
Και προχωρήσαμε στη λιακάδα, ως το Χοφγκαρντεν,
Κι ήπιαμε καφέ, και κουβεντιάσαμε καμιάν ώρα.
Bingar keine Russin, stamm aus Litauen, echt deutch.
Και σαν ήμασταν παιδιά, μείναμε στου αρχιδούκα,
Του ξαδέλφου μου, με πήρε με το έλκηθρο,
Και τρόμαξα. Κι έλεγε, Μαρία,
Μαρία, κρατήσου δυνατά. Και πήραμε τηνκατηφόρα.
Εκεί νιώθεις ελευθερία, στα βουνά.
Διαβάζω σχεδόν όλη νύχτα, και πηγαίνω τοχειμώνα στο νότο.

Ποιες ρίζες απλώνονται γρυπές, ποιοι κλώνοιδυναμώνουν
Μέσα στα πέτρινα τούτα σαρίδια; Για τουανθρώπου,
Να πεις ή να μαντέψεις, δεν μπορείς, γιατίγνωρίζεις μόνο
Μια στοίβα σπασμένες εικόνες, όπου χτυπάει οήλιος
Και δε σου δίνει σκέπη το πεθαμένο δένδρο κι ογρύλος ανακούφιση,
Κι η στεγνή πέτρα ήχο νερού. Μόνο
Έχει σκιά στον κόκκινο τούτο βράχο,
(Έλα κάτω από τον ίσκιο του κόκκινου βράχου),
Και θα σου δείξω κάτι διαφορετικό
Κι από τον ίσκιο σου το πρωί που δρασκελάειξοπίσω σου
Κι από τον ίσκιο σου το βράδυ που ορθώνεται νασ’ ανταμώσει
Μέσα σε μια φουχτιά σκόνη θα σου δείξω το φόβο.
Frischweht der Wind
DerHeimat zu,
Mein IrischKind,
Wo weilestdu?
«Μου χάρισες γυακίνθους πρώτη φορά πριν έναχρόνο
Μ’ έλεγαν η γυακίνθη η κοπέλα»
-Όμως όταν γυρίσαμε από τον κήπο των γυακίνθων,
Ήταν αργά, γεμάτη η αγκάλη σου, και τα μαλλιάσου υγρά, δεν μπορούσα
Να μιλήσω, θολώσανε τα μάτια μου, δεν ήμουν
Ζωντανός μήτε πεθαμένος, και δεν ήξερα τίποτε,
Κοιτάζοντας στην καρδιά του φωτός, τη σιωπή
Oed’undleer das Meer

Η κυρία σόζοστρις, διάσημη χαρτομάντισσα.
Ήταν πολύ κρυολογημένη, μολοταύτα
Λένε πως είναι η πιο σοφή γυναίκα της Ευρώπης,
Με μια διαβολεμένη τράπουλα. Εδώ, είπε,
Είν’ το χαρτί σας, ο πνιγμένος ΦοίνικαςΘαλασσινός,
(Να, τα μαργαριτάρια του, τα μάτια του.Κοιτάχτε!)
Εδώ ’ναι η Μπελλαντόνα, η Δέσποινα των Βράχων,
Η δέσποινα των καταστάσεων.
Εδώ’ ναι ο άνθρωπος με τα τρία μπαστούνια κιεδώ ο Τροχός,
Κι εδώ ο μονόφθαλμος έμπορας και τούτο το χαρτί
Τ’ αδειανό, κάτι που σηκώνει στον ώμο,
Που ’ναι απαγορευμένο να το δω. Δε βρίσκω
Τον Κρεμασμένο. Να φοβάστε τον πνιγμό.
Βλέπω πλήθος λαό να περπατά ένα γύρο.
Ευχαριστώ. Α δείτε την αγαπητή μου ΚυρίανΙσοψάλτου,
Πείτε της πως θα φέρων τ’ ωροσκόπιο μοναχή μου:
Πρέπει να φυλαγόμαστε πολύ στον καιρό μας.

Ανυπόταχτη Πολιτεία,
Μέσα στην καστανή καταχνιά μιας χειμωνιάτικηςαυγής,
Χύνουνταν στο Γιοφύρι της Λιόντρας ένα πλήθος,τόσοι πολλοί,
Δεν το ’χα σκεφτεί πως ο θάνατος είχε ξεκάνειτόσους πολλούς.
Μικροί και σπάνιοι στεναγμοί αναδινόντουσαν,
Και κάρφωνε ο καθένας μπρος στα πόδια του ταμάτια.
Χύνονταν πέρα στο ύψωμα και κάτω στο ΚινγκΟυίλλιαμ Στρητ,
Εκεί που η Παναγία Γούλνοθ μέτραε τις ώρες
Με ήχο νεκρό στο στερνό χτύπημα των εννιά.
Εκεί είδα έναν που γνώριζα και τον σταμάτησα,φωνάζοντας «Στέτσον»!
Συ που ήσουνα μαζί μου στις Μύλες με τακαράβια!
Κείνο το λείψανο που φύτεψες στον κήπο σου τονάλλο χρόνο,
Άρχισε να βλασταίνει; Πες μου, θ’ ανθίσειεφέτο;
Ή μήπως η ξαφνική παγωνιά πείραξε τη βραγιάτου;
Ω κράτα μακριά το Σκυλί,, τον αγαπάει τονάνθρωπο,
Τι με τα νύχια του θα το ξεχώσει πάλι!
Συ! hypoctitelecteur! – mon semblable, -mon frère!»

Μέσα στον όνομα του Eliot καθρεφτίζεται η ποιητικήλεπτομέρεια, η καθαρότητα, ο ρεαλισμός των εικόνων που φωτίζουν την ψυχικήαπομόνωση και η ακουστική φαντασία. Η Έρημη Χώρα ταλαντεύεται μεταξύ σάτιραςκαι προφητείας. Είναι ελεγειακή δημιουργία που συναντά στους στίχους της ποικίλουςπολιτισμούς και λογοτεχνίες του κόσμου. Η ποίηση της Έρημης Χώρας δεν είναισκοτεινή, είναι φωτισμένη από συναισθηματική αλληλουχία, λεπτομερειακήκαθαρότητα, αμεσότητα. Το έργο βασίζεται σε δυο αλληλένδετα μυθολογικάκομμάτια, το μύθο του Νεκρού Θεού που αποτελούσε το σύμβολο του κύκλου της ζωής(γέννηση, θάνατος, ανάσταση) καθώς και το μύθο του αγίου δισκοπότηρου(Graal). Η εικόνα της Έρημης Χώραςπροσδιορίζεται ταυτόχρονα με την ανάγνωση του ονόματος της. Είναι μια γη άγονη,στεγνή, χωρίς άνθηση και νερό. Οι κάτοικοι της έχουν προσαρμοστεί στηνκατάσταση της γης τους, δεν γεννούν, δεν αναπτύσσονται, το ίδιο συμβαίνει καιστα ζώα τους. Τα πρόσωπα της Έρημης Χώρας αποτελούνται από τον ΦοίνικαΘαλλασινό, τη Μπελλαντόνα, τον άνθρωπο με τα τρία μπαστούνια, τον μονόφθαλμοέμπορο, τον Κρεμασμένο και το πλήθος. Η παρουσία των αντρικών φιγούρων τηςΈρημης Χώρας αντικατοπτρίζοντας το πρόσωπο του Νεκρού Θεού, είναι ακαθόριστεςσκιές που συμβολίζουν τον άγονο θάνατο. Ενώ οι γυναίκες του έργουαντιπροσωπεύουν την άγονη συνουσία. Το σημαντικότερο πρόσωπο του έργου είναι οΤειρεσίας, ο οποίος περνώντας και από την γυναικεία και από την ανδρική ηδονή ,αντιλαμβάνεται και υποφέρει από την πραγματικότητα της ΄Ερημης Χώρας,συμβολίζοντας την συνείδηση της.

Σταύρος Ζαφειρίου, Σιγά-σιγά χάνω τον έλεγχο των χρωμάτων αλλά κάποτε όλα επιστρέφουν στις ήσυχες μέρες τους

2012-01-03T08:41:00.000-08:00

Πετάς τομαχαίρι από το παράθυρο κι αποφασίζεις να μην μιλήσεις ξανά με τετράγωνεςλέξεις

Και κάποια στιγμή, όταν τελειώνουν τα μάτια

και δεν έχεις πια πού να χτυπήσεις,
κοιτάς στον καθρέφτη.
Ανακαλύπτεις τότε για πρώτη φορά
την κόκκινη τρύπα στο μέτωπό σου,
το υγρό που ρέει και σου λούζει το πρόσωπο.
Πετάς το μαχαίρι απ' το παράθυρο
κι αποφασίζεις να μη μιλήσεις ξανά
με τετράγωνες λέξεις.
Αγκαλιάζεις τρυφερά την αγωνία σου.
Κοιμάσαι μαζί της.

Πρέπει κάποτε να σου πω την αλήθεια.
Το τοπίο που υπάρχει
κάτω απ' τη γλώσσα μου
σιγά-σιγά ισοπεδώνεται,
γίνεται ευθεία γραμμή,
σε λίγο καιρό θα ’χει περάσει
στην ιστορία.

Σιγά-σιγά χάνω τον έλεγχο τωνχρωμάτων.

Κάποτε όλαεπιστρέφουν στις ήσυχες μέρες τους

Πού πάει όλος ο κόσμος ταΣαβατόβραδα;

Το χέρι μου χάνεται σ’ ένα απέραντοπράσινο
Τα δάχτυλά μου τεντωμένα σκορπούν την κατεύθυνση
Τη θρυμματίζουν σ’ εκατομμύρια κόκκους
Αγωνιώδειςμικροί σπασμοί ακινητοποιούνται στην οθόνη

Το κόκκινοπρόσωπο της παράλογής μου αγάπης χαρακώνεται από τις διάφανες τούφες τωνμαλλιών της.
Το νευρικό μου όραμα μαυρίζει γυρισμένο μπρούμυτα στον ήλιο. Νεκροί χρόνοιΚαμπύλη πορεία του βλέμματος. Σταματά στον καθρέφτη. Παρακολουθώ την εσωτερικήαιμορραγία της φλέβας μου. Προθάλαμος ιδιωτικής κλινικής. Οι αγκαλιές και ταφιλιά του αποχαιρετισμού. Σιωπή. Το στενό κατάλευκο δωμάτιο. Ένα μαντήλιχρωματιστό σφηνωμένο στο μέτωπο. Απροσδιόριστα σχήματα. Αριθμοί τηλεφωνικούκαταλόγου. Πτώσεις. Πτήσεις ημιτελείς. Οι δολοφόνοι ταξιδεύουν στην κορυφή τωνμαλλιών μου. Σιωπή. Ο εφιαλτικός χορός της Σαλώμης στην παγωμένη πίστα τωνΆλπεων. Η κεφαλή του χιονάνθρωπου επί πίνακι. Η ορχήστρα ποζάρει στο κατώφλιπολυτελούς ξενοδοχείου. Αναμνηστική φωτογραφία ακατανόητα σκοτεινή. Διασχίζωτην ακίνητη φύση. Οσμή ποθητών λιβαδιών. Ίχνη σφυρήλατου γέλιου. Διαδοχικέςεναλλαγές φανταστικών μυστηρίων. Σιωπή. Βυθίζομαι στην πυρακτωμένη καρδιά μιαςδιογκούμενης κάφτρας. Τώρα ένα ατέλειωτο τράβελινγκ. Το βάθος πεδίουπροεκτείνεται αργά. Τα δάχτυλά μου επιμηκύνονται. Αγγίζουν απαλά τις γυμνέςπλάτες των αγγέλων. Ακολουθούν ανεπαίσθητες εκρήξεις
Λεπτές ίνες ξεδιπλώνονται απελευθερώνοντας το πλάνο. Ο γαλάζιος παράδεισος τωνεραστών εμφανίζεται σιγά-σιγά στους γυάλινους δρόμους της πόλης. Πάλι η παιδικήχορωδία θρηνεί την αρμονία που μεταμορφώνεται σε στάχτη. Κάποτε
Όλα Επιστρέφουν Στις Ήσυχες Μέρες Τους

[ Σταύρος Ζαφειρίου από τη συλλογή … και ναμπλοφάρουμε στο όνειρο (1984 Πηγή: http://stavroszafiriou.wordpress.com/

Αντί Ευχών

2011-12-23T20:26:00.000-08:00

ΟΜΗΡΟΣ ΑΡΙΤΖΗΣ (HomeroAridjis), Η επιθυμία τού να είσαι ο εαυτός σου (μετά τον Κάφκα)

Εάν μπορούσες να γίνεις ένας ιππέας

που μέσα σε ανέμους και βροχές ιππεύει χωρίς σέλα

ένα διάφανο άλογο

μόνιμα ραπισμένο
από την ταχύτητα του αναβάτη του
αν μπορούσες να καλπάσεις δυνατά
μέχρι τα ρούχα σου να ξηλωθούν και να χαθούν
γιατί δεν έχεις ανάγκη τα ρούχα
μέχρι να κοπούν τα χαλινάρια
γιατί δεν έχεις ανάγκη τα χαλινάρια
μέχρι η σκιά σου να χαθεί μακριά πίσω σου
γιατί δεν έχεις ανάγκη τη σκιά
τότε ίσως να δεις το τοπίο της εξοχής
όχι σαν τοπίο εξοχής
αλλά σαν μια χούφτα αέρα
εάν μπορούσες μόνο ν' αφήσεις το άλογο μακριά πίσω σου
και να ιππεύσεις τον εαυτό σου.

[Ποίημα από τη δίγλωσση συλλογή Ηλιακά και άλλα ποιήματα, μτφρ.:Ελσα Κορνέτη - Γιώργος Ρούβαλης, Κοινωνία των (δε)κάτων 2011]

(με θερμές ευχές για καλές γιορτές): άνοιξε τα φτερά σου και πέτα πιοψηλά και από τα πιο φλογερά όνειρά σου!

(Christmas Songby Gaia: http://www.youtube.com/watch?v=t5Fh7IJtXHQ)

είθε να περάσουν τα δύσκολαχρόνια που έρχονται, κρατώντας ένα χέρι φίλου αληθινού. Σε οικογένειες πουσχηματίζει όχι μόνο το αίμα, αλλά και η συμπάθεια, η εμπιστοσύνη ή η συγγένειατου μυαλού.

Νέες αναρτήσεις μετά το νέο έτος

Ανδρέας Αγγελάκης, Κάθε κορμί έχει τη δική του κόλαση, τη δική του μεταφυσική…

2011-12-23T13:01:00.000-08:00

Βαθαίνει η αγκαλιά σαν αγαπιέσαι, χωράει πολλούςζητιάνους, πολλούς που στερηθήκανε τον έρωτα ή δεν τους φίλησαν ποτέ τους…

[Τηνύχτα πώς φοβάμαι και τους στοιχειωμένους της Όλα καλά στης μέρας το λεπίδι,αλλά ωστόσο κανείς κρατάει τα προσχήματα, παίζει κουτσά στραβά το θέατρό του,διασώζεται επιτέλους… Η νύχτα όμως καραδοκεί, μ’ αυτό το βρώμικο, εξαθλιωμένοτης φεγγάρι. Σ’ αρπάζει μες τα βρόχια της, σε μαγνητίζει, αγνοώντας συμβουλέςκαι παραινέσεις, σαρκάζοντας εξομοιώνοντας τους πάντες και τα πάντα! Προσέλθετεόσοι πιστοί και απολωλότες…]

ΚαρτεσιανήΛογική (από τη συλλογή του ΑνδρέαΑγγελάκη Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΝΥΧΤΑΣ, Εκδόσεις Γνώση 1982)

Κάθε κορμί έχει τη δικήτου κόλαση

το δικό του καμίνι,
κάθε κορμί εκλιπαρεί με τοδικό του τρόπο,
αγκαλιάζει με μια δικιάτου απελπισία,
σπρώχνει τον έρωτα ως τοθάνατο,
σπρώχνει τον έρωτα σ’ έναδωμάτιο με καθρέφτες.
ποιος είσαι; ποιος είναι οάλλος;
μένεις ακίνητος, να σεχαϊδεύουν, σαν νεκρός,
το χρώμα των ματιώναλλάζει, γίνεται σκούρο,
μαύρο, μαβί της μοναξιάς,του ξένου φιλιού.
Κάθε κορμί έχει τον ιδρώτατου,
τη δική του μεταφυσική,
αχ, μόνο που πρέπεισυνεχώς να κάνεις αναγωγές,
αφαιρέσεις, θεωρίες και τασχετικά,
ειδεμή βλαστημάς την ώρακαι τη στιγμή
γι’ αυτή τη σάρκα πουκοιμάται δίπλα σου,
γι’ αυτό το αξύριστομούτρο το άγνωστο που ροχαλίζει πλάι σου
έχοντας ληστέψει τηναγκαλιά σου και το σπέρμα σου.

Έτσι σ’έψαξα (από τη συλλογή του Ανδρέα Αγγελάκη Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΤΗΣ ΜΙΑΣ ΝΥΧΤΑΣ, Εκδόσεις Γνώση 1982)

Έτσι σ’ έψαξα, αφήνονταςστην τύχη τους

τα άλλα ενενήντα εννιά,
κόβοντας δρόμο μέσα από ταλαγκάδια,
ύποπτα μούτρα, λόχμες,αστυνομικούς
που με άρπαζαν απ’ τοσακάκι βίαια,
που με χτυπόυσαν για νατους πω πού πήγαινα,
τι κοίταζα πέρα από αυτούς
πίσω από το πάθος ή τηνταπείνωση,
στο σιγανό κλάμα τηςαναζήτησης.
Και σε βρήκα. Τουρτούριζεςμες τη βροχή,
είχες σφαλίσει τα γαλάζιαμάτια σου
κι άπλωνες το χέρι στησκοτεινιά
ν’ αναγνωρίσεις το δικόμου,
τι ωραία να λες «κοιμήσουτώρα,
δε θα με ξαναχάσεις,
δεν θα σε ξαναχάσω».
Βαθαίνει η αγκαλιά σαναγαπιέσαι,
χωράει πολλούς ζητιάνους,πολλούς που στερηθήκανε
τον έρωτα ή δεν τουςφίλησαν ποτέ τους,
χαμογελάνε αυτοί που δεντους χάιδεψε κανένας,
ζούνε ανάμεσά μας όλοιτούτοι,
ένα μπουμπούκι σκάειδειλά. Κοιμήσου.
Ξέσφιξε τα δάχτυλά σου καικοιμήσου.
Εγώ ειμ’ εδώ.

Ταχέρια (από τη συλλογή του Ανδρέα Αγγελάκη Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΤΗΣ ΜΙΑΣ ΝΥΧΤΑΣ, Εκδόσεις Γνώση 1982)

Τα χέρια δεν λένε ποτέψέματα, είτε σφίγγουν

άλλα ροζιασμένα,προσπαθώντας να πούνε κάτι
για τη μοναξιά τουςαδέξια,
είτε χαϊδεύουν άγνωσταδάχτυλα στη σκοτεινιά,
άμαθα από τέτοια, όπως τωνεργατών του Αρίωνα,
πάντα θυμίζουν κάτι.
Έχουν γνωρίσει, βλέπεις,την παγωνιά του αποχαιρετισμού, τον ιδρώτα της αστυνομικής εφόδου,
τον τρόμο του εκβιασμού,
γι’ αυτό είναι επιεική,
με το παραμικρό δακρύζουν
-κάποτε φίλησαν τις φλέβεςτους.
Κι αν πάρουν μια βραδιά τοπερίστροφο
κι αυτό θα γίνει με μιαμετρημένη χειρονομία,
ελάχιστα θεατρική, γεμάτηνοσταλγία,
όπως όταν κλείνουμε ταμάτια μας στον ήλιο
βάζοντας γαλάζια ομπρέλατην παλάμη μας,
όπως δίνουμε όρκο σ’ ένανξένο
πως θα τον θυμόμαστε γιαπάντα
κι αύριο δεν μένει τίποτα:
ούτε τα χείλη, ούτε οιδρώτας,
ούτε καν το τηλέφωνό τουπου πετάξαμε…

[επιλογές λέξεων από τη ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΤΗΣ ΜΙΑΣΝΥΧΤΑΣ του Ανδρέα Αγγελάκη: Τελικά. τι πονάει πιο πολύ; η ερημιά; η ερημιά πουαργά μα σταθερά σε φαρμακώνει στάζοντας στάλα-στάλα το δηλητήριό της μες στοβλέμμα σου, ή ο έρωτας τάχα – αυτό που λένε τέλος πάντων έρωτα – που σεσταυρώνει κάθε μέρα μπήγοντας ένα καινούργιο καρφί κάθε στιγμή, που σουσκουπίζει ατάραχος το αίμα, σε τυλίγει προσεκτικά στα σάβανά του πνίγοντας τιςφωνές, σκεπάζοντας με τσόχα μαύρη κατάμαυρη τα πάντα σαν τα τετέλεσται τηςΜεγάλης Παρασκευής…]

Είναι διγαμία ν’ αγαπάς και να ονειρεύεσαι (κι από την ανάποδη φοριέται η φαντασία και σ’ όλα της τα μεγέθη)

2011-12-12T17:29:00.000-08:00

Την αλήθεια την «φτιάχνει» κανείς ακριβώς όπως φτιάχνεικαι το ψέμα: ένα σώμα γυμνό είναι η μοναδική προέκταση της νοητής γραμμής πουμας ενώνει με το μυστήριο (αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω από τη Γη ποτέσου δεν θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της…)

[επικεφαλής (από)στροφή]:

Ανκάτι αδημονεί μέσα στην άγρια μέντα είναι της αγιοσύνης σου το λαγωνικό. Δενέχει φτέρνες η τελειότητα. Από το στοχασμό σου πήζει ο ήλιος μες στο ρόδι κιευφραίνεται. Θε μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε (θάλασσα λανθασμένηδε γίνεται… Φτασμένες οι προλήψεις σε μια καθαρότητα μαθηματική θα μαςβοηθούσανε να κατανοήσουμε τη βαθύτερη δομή του κόσμου)

ΛΕΖΑΝΤΑ (εις τον πάτον της εικόνας των λέξεων)

(Αγάλιαγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι και εύκρατη γίνεται η σκέψη όταν αναθρώσκεινοσταλγία πολύτροπη ποίησης) Γι’ αυτό

κάνε άλμα πιο γρήγορο καιαπό τη φθορά στο άπειρο, που υπάρχει για μας όπως η γλώσσα για τον κωφάλαλο.

Δεν γεννήθηκε, όμως, ακόμη ο Μαγελλάνος ενός τριαντάφυλλου.

Το κενό υπάρχει όσο δενπέφτεις μέσα του. (προσπάθησε να οδηγήσεις την τεχνική τελειότητα στη φυσικήτης κατάσταση…)

Αν κάτι αδημονεί μέσα στην άγρια μέντα είναι της αγιοσύνηςσου το λαγωνικό.

Έτη φωτός στους ουρανούς έτηΑρετής μες στον ασβέστη.

Την αλήθεια την «φτιάχνει» κανείς ακριβώς όπως φτιάχνει καιτο ψέμα.

Τέτοιαν εύστοχη δείξεαδεξιότητα και να: ο Θεός!

Όταν ακούς αέρα είναι ηΓαλήνη που βρυκολάκιασε. (τρώγε την πρόοδο και με τα φλούδια και με τακουκούτσια της…)

Δυστυχώς και η Γη με δικά μας έξοδα γυρίζει (στην κακήμοιρασιά πάντοτε ο θεός ζημιώνεται…)

Χαράξου κάπου μεοποιονδήποτε τρόπο και μετά πάλι σβήσου με γενναιοδωρία. Ψαρεύοντας έρχεται ηθάλασσα.

Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη πρέπει να παράπεσε ηαληθινή σου μέρα (έχει τη μέση της και η άκρη-άκρη)

Κείνο που σου προσάπτουνε ταχελιδόνια είναι η άνοιξη που δεν έφερες (η λύπη ομορφαίνει επειδή τηςμοιάζουμε)

Δίνε δωρεάν το χρόνο, αν θες να σου μείνει λίγη αξιοπρέπεια(στο χωριό της γλώσσας μου τη Λύπη τηνε λένε Λάμπουσα)

Μακριά μέσα στ’ απώτατα βάθητου Αμνού ο Πόλεμος συνεχίζεται (είναι αγένεια να κάνεις του Χάρουχειροφιλήματα)

Όταν η συμφορά συμφέρει λογάριαζέ την για πόρνη (θα πρέπεινα δημιουργούμε αντισώματα και για την Ευθύνη)

Όταν ακούς «τάξη», ανθρώπινοκρέας μυρίζει (μια νομοθεσία εντελώς άχρηστη για τις Εξουσίες θα ’τανε αληθινήσωτηρία)

Όταν η ζωή μάχεται, οι νεκροί στον Άδη Μηδίζουν!

Από τον θεό τραβιέται οάνθρωπος όπως ο καρχαρίας από το αίμα.

Όποιος μπορεί και φορτίζει την ερημιά έχει ακόμα ανθρώπουςμέσα του (αν είναι να πεθάνεις, πέθανε αλλά κοίτα να γίνεις ο πρώτος πετεινόςμέσα στον Άδη)

(Ρήσειςαπό το ποιητικό έργο του Οδυσσέα Ελύτη «Μαρία Νεφέλη»)

[για την ΕΙΚΟΝΑ του σημερινού ποιήματος χρησιμοποιήθηκανρήσεις από το ποιητικό έργο του Οδυσσέα Ελύτη ΜΑΡΙΑ ΝΕΦΕΛΗ και η εικόνα που τιςέντυσε είναι μια εικαστική σύνθεση του ποιητή

ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΑΜΕ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΩΣ ενός λεπτού μαζί σε ΧΛΟΗ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟΥ

2011-12-01T16:56:00.001-08:00

(33 λόγοι για την Εφηβεία της Λήθης ερήμην ΤελευταίουΣώματος στο Λίγο του Κόσμου: «μαχαιρωμένο το Ποίημα μέσα στην καρδιά του Ποιητήέμεινε άγνωστο για πάντα»]

Όταν λέμε ονειρεύτηκα δε σημαίνει πως είδαμε στ’ αλήθεια ένα όνειρο,αλλά ότι ξυπνητοί φέρνουμε λίγο προς τα μπρος κάτι που στέκει πίσω πραγματικόμήπως το ξεχάσουμε πως μονάχα ως όνειρο μας είχε βασανίσει.. Όνειρο δενευτύχησε να μπει στο κύριο θέμα. Όσα το αποτόλμησαν, άνοιξαν και δεν βρήκανεκανέναν.

1.- Αρχίζοντας, να έχεις τη γεύση του τέλους:πρόσωπαέργα και ημέρες, όλα θυελλώδη, όλα στην ίδια ακύμαντη γαλήνη. Ανακινήστε καλάπρο της χρήσεως (εσωκλείονται οδηγίες. Αν τις διαβάσεις προσεκτικά –σύνθεση, προφυλάξεις δοσολογία- θα δεις ότι τις ίδιες ακριβώς παρενέργειεςεπιφυλάσσει η μικρή δόση αγάπης και η μεγάλη). Μη το αναβάλεις άλλο. Κακοκαιρία μεγάλη θαείναι, θα πέσουν χιόνια, θα κλείσουν όλοι οι δρόμοι, πάγοι, μεγάλη ολισθηρότης.Εάν δεν είναι ολισθηρή η επιθυμία προς τι να έρθει; Αλλά κι όταν έρθει μια σφραγισμένη λύση είναιμε ημερομηνία λήξης. Ωστόσο μην την πετάς. Θα τύχει να περάσει από εκεί κοντάκαμιά φτωχή ονειροπόληση. Την δίνεις. Τις αρέσουνε τα χαλασμένα πράγματα πουέχουν λήξει…

(παρθένος ΥΔΡΟΧΟΟΣΜΕ ΤΟΝ αιγόκερό του ΣΤΟΝ ΤΟΞΟΤΗ σ’ ένα δίδυμο καιρό με ωροσκόπο ταύρο καισκορπιό. Οι λέξεις φταίνε. Αυτές ενθάρρυναν ταπράγματα σιγά-σιγά ν’ αρχίσουν να συμβαίνουν. Και να σκεφτείς πως καίγεταικάποιων μορφών ο πρόλογος μονάχα. Τόσος καπνός από την καύση ενός προλόγουμόνο…. – ακολουθούν 33 λόγοι- εντολές σε μικρές θανατηφόρες δόσεις….)

2. Ποιαν άνοιξη διέπραξεςεις βάρος των θαυμάτων της; Πόση γύρη καταχράστηκες για να κάνουν μέλι σπιτικόοι φωτογραφίες; Τόσοπολύ πιστεύεις στη φιλοσοφία του ποιήματος ώστε όσες φορές πίνεις καφέσυλλογισμένο παρέα μ’ εκείνη την κακόκεφη υπενθύμιση πως είναι η ζωήσυντομότατη, νιώθεις μια λύπηση τόσο αφ’ υψηλού, μια συμπόνια τόσο φευγαλέα γι’αυτή τη συντομία, σαν να αφορά ξένη ζωή κι όχι τη δική σου. Γρήγορα,λοιπόν, να μπεις στο δύσκολο κεφάλαιο του «άνευ σημασίας». Ό,τι γιασένα θα έχει σημασία για τους άλλους θα είναι άνευ και τούμπαλιν. Γι’ αυτό ναφέρνεις αλλαγές στη φιλοσοφία της κάθε μέρας σβήνοντας ολότελα δια της ειςάτοπον λήθης κάθε προηγούμενηφιλοσοφία που είχανε τα πράγματα πριν γίνουν σπουδασμένα.

3. Όλα τα προκληθέντα να θυμάσαι και να ξεχνάς τον πρόξενό τους– ποιοςήτανε, τι ήταν. Απ’ το συρτάρι όπου φυλάσσονται τα αζήτητα, κάθε πρωί ναπαίρνεις ένα στην τύχη, να τοπροσαρμόζεις στο κενό σου. Ζήτα τη βοήθεια των ονείρων, δίχωςσυμβιβασμούς με αναμνήσεις λες και είναι κληρονομική η πραγματικότητα. Γιατί όταν λέμεονειρεύτηκα δε σημαίνει πως είδαμε στ’ αλήθεια ένα όνειρο, αλλά ότιξυπνητοί φέρνουμε λίγο προς τα μπρος κάτι που στέκει πίσω πραγματικό μήπως τοξεχάσουμε πως μονάχα ως όνειρο μας είχε βασανίσει.

4. Αβέβαια ζήσε. Τίμα την προέλευσή σου. Αν δεν τρωθείς πού θασε βρει η αγάπη. Το βέλος θα την οδηγήσει στην πληγή σου. Να φεύγεις κάθε τόσο αφήνοντας μια λέξηκάτω απ’ το χαλάκι της εξώπορτας… Απ’ό,τι άργησε να ’ρθει κι από ό,τι δεν ήρθε χειρότερα μας φέρθηκε αυτό πουπεριμέναμε τι είναι μη γνωρίζοντας…. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε επί της γης τα μόνα πλάσματαπου κλαίμε…

5. Ή ταν ή επί τας ορκίσουκάθε φορά που αρχίζει το κυνήγι του αβέβαιου. Κι όταν, σενυχτωμένο δάσος στου ανέμου τα μουγκρίσματα οι φόβοι σου θα δίνουνε στουςφόβους σου κουράγιο, μην ακούς στο κλάμα σου τι ψεύδονται οι αδένες τάχα πωςνίπτουν δάκρυα τας χείρας. Δεν είναι δάκρυα. Λέξεις ξαναχτυπούν καιρό επιφυλαγμένεςστο αλάτι τους.

6. Πάψε να ριγείς δυνατά.Θα σ’ ακούσει η διπλανή πραγματικότητα. Ν’ αφήνεις κάπως ανοιχτά όλα ταενδεχόμενα γιατί θα έρθουνε κι άλλα μ’ άλλες ονειροπολήσεις.Ύδατα βαθύφωνα, κιθαριστές ρυάκια, χωριουδάκια οικισμοί θέρετρα κελαηδισμών,ισορροπίστριες δροσοσταλίδες πάνω σε φυλλαράκια με ταλαντεύσεις ελαφρότητας καιη αιδώς μ’ένα πολύ σκιστό στο πλάι κατακόκκινο φύλλο συκής να χορεύει μ’ έναν νοσταλγόμετανάστη λόγο. Σαν ομπρελάκι χάρτινο σκισμένης ηλιαχτίδας.

7. Αν είσαι μάγισσα όπως πίστευα χαρίσου πέφτοντας πάνω σ’ αυτό που σκέφτομαι.Ν’ ανθίσει ανάγκασέ το κι ένα πουλίξελόγιασε επάνω στα κλαδιά της ακοής μου. Με μάγια τη φωνή του ανακάτεψε, να κελαηδάει νυχθημερόνκατάφερέ το κι ας ενοχλείται το αφύσικο και ας του λέει πάψε θα σεσκοτώσω. Εκείνο να μην παύει. Να κελαηδάει ατρόμητα γενναία. Αχ έτι και έτη ψάχνωόλα τα πιστευτά του κόσμου αλωνίζω, να βρω μια δεύτερη φωνή. Απίστευτοπουλάκι έλα μέσα.

8. Αν ακούς στον ύπνο σου επίμονα χτυπήματα στην πόρτα, μπορείνα είναι πάλι ο πόθος άφραγκος, που χτυπά γιατί ήρθε η ώρα της αμοιβήςτου. Κι αν δεις το ποίημα έκθετο, τάχα πως νίπτειδάκρυα τας χείρας του, οι λέξειςάθλιες δε λένε να φυσήξουν και τη θυσία μας εμφυσούν στην άπνοια τους. Αν βλέπεις πως είχεςμισοανθίσει το πρωί, σημαίνει πως εγείρει απαιτήσεις η αφοσίωσή σου σε βάσανα. Αίμααν ονειρεύεσαι, δικής σου ή παλιάς πληγής ονείρου, γρήγορα θα επανασυνδεθείς μεαξιωματούχο εν ενεργεία χωρισμό. Σε κανένα μουσικό κομμάτι δεν ακούγονταν πια βιολί…μέσα απόκαμιά φωτογραφική μηχανή δεν μπορούσε να περάσει φως, κοιμητήρια ολόκληραανυψώθηκαν στον αέρα σα σμήνη πουλιών φωσφορίζοντας κι ένα μόνιμο φως πόνου κι αξόδευτης αγάπηςπλανιόταν πάνω απ’ όλα τα κτίσματα δίνοντας στο συνολικό τοπίο μια όψη συσπασμένουπροσώπου παρθένας που, θέλοντας να ξεπεράσει το φραγμό της παρθενίαςαλλά φοβούμενη την επαφή με άνδρα, μπήγει, με τη σεισμική λύσσα τωναπελπισμένων, ένα λοστό μέσα στον κόλπο της ουρλιάζοντας «Θεέ μου, Θεέ μου».

9. Να σου πω καλά κάνεις και δεν κρατάς αναμνηστικά. Κατάλοιπο πιοσαρκοβόρο δεν υπάρχει. Όταν το σούρουπο γκρεμίζει τα καυτά τοιχώματα του ήλιου,ν’ αποσύρεσαι υπερθερμασμένη στο μονοστηριακό κελί του σκοταδιού και μεαδημονία οργιώδη, να περιπίπτεις σε βουλιμία ερωτική. Κι ενώ ο εραστής σουπαρέχεται αφθόνως, κατ’ επανάληψη σου δίνει γενναιόδωρα μέχρι μυελού την πλήρηεξάντλησή του, νυμφίδιομανιακό η αχορτασιά σου, καταβροχθίζεικαι τη δόλια κεφαλή του κατασπαράζοντας μαζί όλα εκείνα τα ευχαριστήρια φιλιάστα μάτια και στο μέτωπο στο πριν και το μετά που δίνει η απόλαυση ευγνώμων υπό την απειλήτου θέλω…..

10. Καλά τα βγάζει πέρα η μοναξιά σου, φτωχικά αλλά τίμια! Αλλού κοιμάται αυτήκι αλλού το εγκρατές σκεπτικό εάν. Μόνο καμιά φορά σε πειραματισμούς τηνπαρασύρει η περιέργεια – όφις προγενέστερος και πιο φανατικός απ’ τοννερόβραστον εκείνον με το μήλο… Δοκίμασε, σου λέει η μοναξιά σου, μη φοβάσαι, δεν έχειςτι να χάσεις! Και σε πείθει να κουλουριάζεται πνιχτά, να τρίβεται σαγάτα ανεπαίσθητη πάνω στο διαθέσιμο αέρα που αφήνεις προσπερνώντας. Απόλαυσηπολύ μοναχικότερη από τη στέρησή της!

11. Εμβολιάσου με ενδιαφέρον και κίνδυνο! Ρίξε για σήμερα όλητην ευθύνη στο δόλιο φίλημα που σου ’στειλε κάποια νοσταλγία. Να διαλέξεις τιςκαλύτερες προτάσεις συνδυάζοντας το τερπνόν μετά του θεάματος. Θα διαλέξεις,αλλά μετά πώς σηκώνεις το βάρος το ασήκωτο που έχει η εκλογή σου; Ενώ εκείνο το «έτυχε», τι πούπουλο;Στην αρχή βέβαια, γιατί μετά σε γονατίζουν οι συνέπειες. Κατά βάθος είναι πάλισαν να διάλεξες… Άμα διαλέξεις κάτι, γίνεσαι μέλος κάποιας υποταγής. Μόνονπρόσεξε. Ό,τι πεις θα χρησιμοποιηθεί εις βάρος σου.

12. Πέρνα καμιά φορά απ’ τον ύπνο μου συνήθως είμαι εκεί εκτός αν κλαίει τοφεγγάρι οπότε βγαίνω στο μπαλκόνι το «ΔΙΟΤΙ» να ρωτήσω τι συμβαίνει. Πέρνα καμιά φορά. Μπες απ’ το πλάι, στάσου κάτωαπ’ το γεφυράκι της παλάμης μου απ’ όπου ήσυχα κυλάω. Εκτός αν έχει ολότελαμαυρίσει το νερό, αν έχει μολυνθεί ο βυθός, οπότε θα με βρεις στου σεντονιού τις όχθες. Μηφοβάσαι. Πάρεμαζί σου αν θες για σιγουριά και την απαίτηση να μη σ’ αγγίξω διόλου.Ανανέωσε και τη ληγμένη άδεια να σε κοιτώ και σου υπόσχομαι εγκαίρως να ξυπνήσωώστε να μη σε πάρει είδηση ο ύπνος σου ότι λείπεις.

13. Οι λέξεις φταίνε. Αυτές ενθάρρυναν τα πράγματα ν’ αρχίσουν νασυμβαίνουν… Πως ήσουνα εχθρόςμου δεν το ήξερες. Οι λέξεις σου το είπαν. Σ’ εκείνες πούλησε οέρως το σεισμό του κι ήρθε στην επιφάνεια ότι δεν μ’ αγαπούσες…. Ένα μόνο δεν θα σουδώσει το όνειρο των λέξεων, το όριο ως πού να κινδυνέψεις τον αναστεναγμό σου. Με λέξειςτύφλωσε κι ο Οιδίποδας τη μάνα ενοχή του - λες και δεν είναι εκγενετής τυφλός ο πόθος.

[παρθένοςΥΔΡΟΧΟΟΣ ΜΕ ΤΟΝ αιγόκερό του ΣΤΟΝ ΤΟΞΟΤΗσ’ ένα δίδυμο καιρό με ωροσκόπο ταύρο και σκορπιό! Πάρε το καουμπόυκο καπέλο του ονείρουκατεβασμένο χαμηλά πάνω στα μάτια, να μην αναγνωρίζεις τι πεθύμησες Άκουσέ με!Πάρε στα χέρια σου την κύλιση του λίθου…. Ας σπρώξει λίγο και η συννεφιασμένηΚυριακή, Γεροδεμένη είναι! Μόνο βιάσου γιατί όπου να ’ναι το θαύμα τηςδιαψεύσεως τίθεται επί τάπητος: πινακωτή, πινακωτή, δυο λέξεις όλες κι όλες μαςχρειάζονταν. Μία για μας και μία για τους άλλους. Να προχωρούν πιασμένες από τοαμοιβαίο τους χεράκι Επάνω τους στηρίχθηκαν τα όνειρα ο χρόνος και η Τέχνη..Πες μου ότι αστειεύεσαι, βραχνό πολυταξιδεμένο ψέμα. Τώρα επιστρέφεις στηναλήθεια, αν και μακριά της έζησες ονειρεμένα ….]

«Θα πρέπειπρώτα να αμαρτήσεις για να απολαύσεις τον εφησυχασμό σου αντίκρυ σ’ έναηλιοβασίλεμα» (Μάρω Δούκα)

Καμιά φορά, αν δεις μικρήπεταλουδίτσα να κόβει βόλτες επισκέπτριες στο σπίτι σου, ηδονικά να γλείφειγύρω-γύρω το φως της λάμπας ή στο γυαλί της τηλεόρασης ώρες να προσκολλάται φιλώνταςκάποιας ερωτικής σκηνής τα χείλη, μην την διώχνεις. Γιατί μπορεί να είμαι εγώπου πήρα άδεια από τα φαντάσματα κι ήρθα για να τρομάξει η «πνευματική μουσυνουσία». Καλά τοείπανε της ΛΥΠΗΣ ΔΥΤΙΚΑ οι μάντεις- Ποιητές: Κι οι σπόροι της ελπίδας με τρία ονόματα- για να μην ψάχνω πόσες σημασίες και χρώματα: α] ένα κλειδί γυρίζει κι απ’ τιςδυο μεριές ή που κλείνεσαι ο ίδιος ή που σε όλους ανοίγεσαι. β] στηθαία μόλιςδεκατριών ετών που έχει το μέλλον και γ] κινούμενη πολίχνη μελισσών πάνω στηνήβη.»

Η συνέχεια με ΚΛΙΚ εδώ http://g-opos-giantes.blogspot.com/2011/11/33.html

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣΑΔΟΞΕΣ : («μηδένα προ του τέλους...)

Όταν ρώτησαν την ΚικήΔημουλά τι είναι ποίηση είπε : ρωτήστε τη σοφή την άγνοια.«Είναι από τα πιο επηρμένα μυστήρια, τα πιο αχανή, και μόνο ικανοποίηση στιςπαρομοιώσεις δίνεις αν πεις ότι η ποίηση είναι ένα μείγμα εύγεστων δηλητηρίωνσε χρυσά δελεαστικά ποτήρια, ή ότι είναι ο πειρασμός, ο δαίμονας που μπαίνειξαφνικά στο σώμα του κανονικού, προκαλώντας ένα σεληνιασμό γόνιμο, ή ακόμα ότι είναι ένα είδος ευθανασίας τωνπραγμάτων που υποφέρουν μέσα μας, είτε ως ανικανοποίητα είτε ως προδομένα.Ευκολότερα θα μπορούσε να ορίσει κανείς το ποίημα, μια και αυτό έχει υποκύψειστη σύμβαση να πάρει μια μορφή, ένα σχήμα, που είναι η φυλακή και ηαπελευθέρωση ταυτόχρονα κάποιου μηνύματος. Ένα ποίημα λοιπόν είναι η διπλή ζωή τωνλέξεων, ο κρυμμένος ερωτισμός τους και η λαγνεία τους για παρθένα οράματα.Είναι ο τυχοδιώκτης των λέξεων, η πλεονεξία τους : κάθε τόσο εγκαταλείπουν τημετριότητα της χρήσης τους και ακολουθώντας δυσανάγνωστους χάρτες, που χάραξεανώνυμη ανησυχία, ψάχνουν, σκάβουν να βρουν φλέβες χρυσού λυτρωτικού ρόλου. Κι αλλιώςο ίδιος ορισμός : βαδίζεις σε μιαν έρημο. Ακούς ένα πουλί που κελαηδάει. Όσοκι αν είναι απίθανο να εκκρεμεί ένα πουλί στην έρημο, ωστόσο εσύ είσαιυποχρεωμένος να του φτιάξεις έναδένδρο. Α Υ Τ Ο Ε Ι Ν Α Ι Τ Ο Π Ο Ι Η Μ Α».

Τύποι Ήλων: ανάγκη να μετατρεπόμαστε κάθε στιγμή σε εικόνες

2011-11-22T17:24:00.000-08:00

ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ (από)ΣΤΡΟΦΕΣ που αλλάζουν το στιχοπουκάμισό τους κάθε τρεις και λίγο

Ευαγγελισμός της λέξης του Ποιήματος με ΑΛΧΗΜΕΙΑ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ ποιητών για να λούζονται οι πόθοι στο φως των Ονείρων τους

Γιατί είμαστε φτιαγμένοι απ’ το υλικό των λέξεων που ψελλίσαμε στους μυώνες γαλάζιου αγέρα

Όπως στα όνειρα που τα ξεχνάμε το πρωί, κύματα ποίησης στο πληθυντικό σημείο των βράχων θα σπάνε, ν’ ανοίγουν όλα τα παράθυρα στις συμπτώσεις της στιγμής.

Έλεγε ο Ποιητής ν’ αντισταθούμε σε όσους χτίζουν ένα σπιτάκι και λένε καλά είμαι εδώ

Δεν ήξερε πως το σπιτάκι θα γινόταν πολυκατοικία, μεγάλες βεράντες για τα ούζα, μεγάλα σαλόνια για τα πάρτι, μεγάλα τραπέζια για τα δείπνα, μεγάλα παράθυρα για τη θέα! (Βασίλης Λαδάς, Δείπνα)

Αν ο Άνεμος, Νοτιάς της Ποίησης, που φυσά στον Έρωτα αναπνοές Ονείρων, σε ρωτήσει…

«Ποια είναι η γλώσσα που μιλάς, θάλασσα εσύ»; Τη γλώσσα της αιώνιας αναζήτησης, να του πεις!. Κι εσύ, ουρανέ μου, σε ποια γλώσσα μου διαβάζεις τα γαλάζια σου γράμματα; «Στη γλώσσα της ατέλειωτης σιγής των κρυμμένων αστεριών μου (Εσωτερικός μονόλογος, όταν ο Ποιητής μέσα μας δε λέει να σωπάσει)

Κι όταν σου πουν να με πυροβολήσεις χτύπα με αλλού, μη σημαδέψεις την καρδιά μου. Κάπου βαθιά της ζει το παιδικό σου πρόσωπο. Δεν θα ’θελα να το λαβώσεις (Τάσος Λειβαδίτης)

Αντίο, λοιπόν… (εκ γενετής αντικατοπτρισμός ασέληνης νύχτας, που πάντα μέσα μου παλιννοστεί)

Έτσι έφυγες απ’ την κλειστή την πόρτα όπως υποχωρεί ο άνεμος σφυρίζοντας δαιμονισμένες σιωπές. Και πώς να την εκλάμψεις τόση σιωπή μαζεύοντας το πεταμένο ανάμεσα σε δυο στιχάκια «αντίο»; Αποθέωση έσω ερημίας που ανάμεσα σε δυο μαινόμενα βλέμματα άστραψε γαλάζιο ουρανό κι ύστερα βρόντηξε σιωπή νηστεύοντας το περιττό ενδεχόμενο

«Δε βρήκες μου πες το θεό μα δε σε νοιάζει, εγώ όμως βρήκα αυτό το κάτι που σου μοιάζει» (λαϊκό άσμα)

Γι’ αυτό, φτου κι απ’ το ανοιχτό παράθυρο του ανέμου βγαίνω κι όποιον βρίσκω δεμένο στο κατάρτι του χρόνου «Αργώ», «τα φυλάει» τ’ αμφίσημα τα Όνειρα. Κι αν ο κόσμος μας είναι το όνειρο αθέατου θεού που η ώρα του να ξυπνήσει σταμάτησε παρά τέταρτο εκατομμύρια έτη φωτός σε ανάδρομους σιωπής; Πού στο διάβολο να (ξανα)βρεις εκείνη τη γαμημένη λέξη που έδινε χρώματα στις ζωγραφιές της; Ποίησε πολυσχιδή και πολύχρωμο μύθο στης καρδιάς τα φύλλα (αυτοσχεδιασμοί Τάσου Κάρτα)

Είμαστε σαν γρασίδι δημοσίων κήπων. Κάθε τόσο μας κουρεύουν σύρριζα χάριν συμμετρίας

Μέσα στη μοναξιά μου είναι ένα σπίτι όπου κατοικώ εγώ με μέσα μου τη μοναξιά όπου βρίσκεται το σπίτι όπου κατοικώ εγώ με μέσα μου τη μοναξιά όπου βρίσκεται το σπίτι όπου κατοικώ εγώ κι η μοναξιά μου! (τι θλίψη ανυπόφορη αν ξέρεις ότι μέσα μας βαθιά υπάρχει τόση Ποίηση όπως στους Τύπους των Ήλων του Αργύρη Χιόνη απ’ όπου και τα παραπάνω αποσπάσματα)

Πότε τελικά η αγάπη και κάθε αρετή είναι πραγματική και πότε πλασματική;

Ένα ζευγάρι ερωτευμένων με το κεφάλι μέσα στον Γαλαξία, εγκάθειρκτοι στη φυλακή των χεριών τους, περιφρονούν τις στιγμές και μιλούν για αιώνες. Κι όμως η άλλη μέρα τους τοποθετεί σε χωριστούς δρόμους (Θεοδόσης Νικολάου)

Κάμε να σ’ ανταμώσω, κάποτε, φάσμα χαμένο του Πόθου μου

Κάτω απ’ τα ρούχα μου δε χτυπά πια η παιδική μου καρδιά. Λησμόνησα την αγάπη που ’ναι μόνο αγάπη, μερόνυχτα να τριγυρνώ χωρίς να σε βρίσκω μπροστά μου, Ορίζοντα λευκέ της αστραπής και του Ονείρου. Ένιωσα το στήθος μου να σπάζει στη φυγή σου. Ψυχή της αγάπης μου αλήτισσα, λεπίδι του πόθου μου αδυσώπητο, νικήτρια μονάχη της σκέψης μου (Μανόλης Αναγνωστάκης)

Απελπισμένος έρωτας της Ουτοπίας, κάποιος ήχος μέσα στη νύχτα, βήματα στο κενό

ΠΟΙΗΣΗ, φοβερή αλληλουχία σιωπής! Εμμονή στην αναζήτηση εκείνης της μαγικής υπέρβασης όπου συνωθούνται μέσα σου οι λέξεις και, πριν παγώσουν στο χαρτί, προσδοκώντας ως μάννα εξ ουρανού, δωρεά πολυσημίας, αφουγκράζονται τη βουερή κυριολεξία τους (στοχασμοί από τον ΕΝΙΚΟ και ΠΛΗΘΥΝΤΙΚΟ ΨΙΘΥΡΟ του Μάρκου Μέσκου)

Η ΑΠΛΗΣΤΙΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ με τα χρώματα της Νανάς Τσόγκα να μεγαλώνουν:

όπως το πράσινο που γίνεται κυπαρίσσι, το μαύρο νύχτα και φιλί που δεν μου ’δωσες, το κίτρινο σκέψεις πεταλούδες, το άσπρο χιόνι βέβαια, το γαλάζιο πουλί σπάνιο και το κόκκινο από μακριά αλήθεια με πόση μαεστρία απαθανατίζει η άνοιξη ό,τι δεν είναι γραφτό να διαρκέσει;

Αμετανόητος ανταλλάσσω την Πανσέληνο με το κορμί σου, τώρα που ο άνεμος το γαλάζιο σου ανεμίζει νυχτικό

Μου αρέσουν οι ρωγμές στα Ποιήματα, ενθύμια φθοράς μέσα τους μπορείς να κρύψεις ή να κρυφτείς. Υπάρχουν όμως και Ποιήματα, λυγαριές στον άνεμο, που συναρπάζουν γιατί κατέχουν την τέχνη της απουσίας (ανταγωνισμός κι αυτός των στίχων, ποιος πρώτος να αποικίσει μέσα τους). Κι ο ποιητής, ένας αμετανόητος ονειροπόλος, έκθετος, στη βρεφοδόχο της νύχτας με το φεγγάρι από νωρίς έκανε ακροβασίες απλώνοντας τους στίχους δίχτυ προστατευτικό… Πάλι ασέληνη θα μείνει η νύχτα (Γιάννης Τόλιας)

Αναμέτρηση στα πρόσω ιαχής με το ψηλαφητό φλοιό του χάους Έκτορα Κακναβάτου

όπου ένα Θεός μέσα στην πέτρα αστράφτει έρημος κι αντίς πετροχελίδονο βρίσκεις πιο βαθιά μέσα στο σαστισμό το πέδιλο του αρχάγγελου μεσοστρατίς για τα κακόφημα άστρα μη μείνει πίσω ν’ αλυχτά το κόκκαλο του σκοταδιού (ΕΚΤΩΡ ΚΑΚΝΑΒΑΤΟΣ)

«Φυλάξου για το τέλος μιας έκστασης επάνω σε χορό μαγικό» (Νίκος Παπάζογλου)

Χόρεψέ τον μια στιγμή που ένας τόσο δα ουρανός πλημμυρίζει με φως και φέγγει απ’ το βλέμμα όνειρα ατέρμονης πολυσημίας! Κι ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ επιθυμία Ποίησης και Αγάπης αληθινής (όπου απώλεσα την κάθε μου λέξη)

Αν η καρδιά μπορούσε να σκεφτεί, θα σταματούσε…

(γι’ αυτό πρέπει ν’ αρχίσουμε να γράφουμε όλο και περισσότερα ΠΟΙΗΜΑΤΑ, δηλαδή ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΟΥΣ ΛΕΞΕΩΝ με το ΓΟΡΔΙΟ ΧΡΗΣΜΟ ΤΟΥΣ: «όσα δε φτάνει η Αλεπού, τα κάνει λυρισμό και ωραία λόγια… Να ’χουμε να κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλο ευσεβών πόθων) Τάσος Κάρτας

Κάθε νύχτα αποστηθίζω τα δύσκολα γράμματα της μοναξιάς ώσπου σιγά-σιγά με παίρνει ο ύπνος

Πρέπει να μάθω να πελεκώ αυτή την πέτρα, να ζωγραφίζω πάνω στην πέτρα. Να την κοιμίζω σαν μωρό. Στο κόρφο μου να την ζεσταίνω με κάθε είδους συμπεριφορά, με χίλιους τρόπους. Να μην ξυπνήσει η πέτρα μου κάποιο πρωί και με χτυπήσει (Μαρία Αγαθοπούλου-Κέντρου)

Αν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και το τέλος μια Ιθάκη που εύχεσαι να είναι μακριά.

Στη μέση κάποιες ελάχιστες στιγμές σειρήνων με συμπληγάδες ηδονικών μυρωδικών! Σε ποιες λέξεις, άραγε, σαν Ουτοπία είναι καλά κρυμμένος ο πηγαιμός σ’ ένα ταξίδι-Ποίημα, μεταβολισμό της Ζωής; [ιωβηλαίο με τυχαίο άγγιγμα πληθυντικού ψίθυρου άδοξων ποιητών]

Σε σένα που ποιος ξέρει πόσες φορές η λατρεία σου θα μου γίνει γέφυρα να περάσω από την άβυσσο στο καυτερό γήινο αίμα.
Πάνω στη φωταγωγημένη σάρκα μας που ηχεί από φτερά γλάρων αμέτρητες μέλισσες κέντησαν τα τραγούδια του Ιουλίου. Πριν λίγες ώρες πτώματα από πεταλούδες ευτυχισμένες το πρωί χάθηκαν στο χρυσοχείμαρρο του μεσημεριού εκεί στης τριανταφυλλιάς την όχθη σπρώχνοντας μύχιες σκέψεις Έκτορα Κακναβάτου

Είχε κρεμάσει μικρούς καθρέφτες πάνω στα δένδρα για να βλέπονται τα πουλιά

Ο έρωτας το βράδυ εκείνο έσπασε το βιολί του σ’ ένα βράχο. Απ’ την πληγή του βράχου βγαίνουνε κόκκινες φωτιές που απαντούν στα βασανιστικά ερωτήματα του κύματος. Κι από τα σπλάχνα τα βαθιά της θάλασσας βγαίνουνε κάτασπρα πουλιά που τα σπαραχτικά τραγούδια τους μονάχα οι εραστές τ’ ακούνε «Είσαι νησί από ελαφρόπετρα ή μήπως ναυάγιο από ανάμνηση;» (Ε.Χ.ΓΟΝΑΤΑΣ)

Αβέβαια ζήσε. Τίμα την προέλευσή σου

Πέρνα καμιά φορά απ’ τον ύπνο μου συνήθως είμαι εκεί εκτός αν κλαίει το φεγγάρι οπότε βγαίνω στο μπαλκόνι το «ΔΙΟΤΙ» να ρωτήσω τι συμβαίνει. Πέρνα καμιά φορά. Μπες απ’ το πλάι, στάσου κάτω απ’ το γεφυράκι της παλάμης μου απ’ όπου ήσυχα κυλάω. Εκτός αν έχει ολότελα μαυρίσει το νερό, αν έχει μολυνθεί ο βυθός, οπότε θα με βρεις στου σεντονιού τις όχθες. Μη φοβάσαι. Πάρε μαζί σου αν θες για σιγουριά και την απαίτηση να μη σ’ αγγίξω διόλου. Ανανέωσε και τη ληγμένη άδεια να σε κοιτώ και σου υπόσχομαι εγκαίρως να ξυπνήσω ώστε να μη σε πάρει είδηση ο ύπνος σου ότι λείπεις.. (Κική Δημουλά)

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΔΥΟ ΣΤΙΧΑΚΙΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΑΡΑΠΕΣΕ libido ΛΥΡΙΣΜΟΣ: μπαίνουμε ο ένας στο κορμί του άλλου, γινόμαστε για κλάσματα του δευτερολέπτου, μια κραυγή, ένας σπασμός, βάρβαροι ποιητές κι ύστερα, ώσπου να πεις κύμινο, πάλι μόνοι σε παράλληλους δρόμους, λέξεις πτερόεσσες γυμνές απ’ το φωνήεν τους στο καταπέτασμα της συμφωνίας στίχων (Τάσος Κάρτας, Έρμαιο Επέκεινα Λερναίας Εμμονής)

Διπλό ΚΛΙΚ, λοιπόν, στη μηχανή αναζήτησης των ψευδαισθήσεων για τον προσεταιρισμό μαγικού ρεαλισμού λέξεων

Όλοι μας ονειρευόμαστε πολύ κάθε νύχτα, αλλά το πρωί έχουμε ξεχάσει το ενενήντα τοις εκατό απ’ όσα έγιναν. Κάθε ταξίδι στα όνειρα τρεις λέξεις δρόμος: Αγάπη, Σοφία, Ζωή (με όποια σειρά σιωπής.): «κάτι σαν άπιαστα του Παραδείσου σήματα ολόισια μες την καρδιά του Ήλιου.»! Τ' αφήνω κάτω απ' το χαλάκι της e-εξώπορτας, να δεις «φως» και να περάσεις μέσα. Εκεί, γυρεύοντας παραληρήματα της Ποίησης, επιστρέφω στον τόπο του «εγκλήματος» των λέξεων, να βρω αυτή με το παράξενο όνομα. Έρχεται κάθε πρωί με την «αόριστη γοητεία» της κι έτσι «πιο ελεύθερα την πλάθω μες το νου μου» με «μιαν ονειρώδη συμπαθητική ομορφιά». «Και τόσο πλήρως την φαντάζομαι» που με υπεροψία και μέθη της γνέφω «σ' αγαπώ», ξέροντας ότι το άλλο πρωί θα την ξεχάσω για χίλια άλλα Ποιήματα. «Σαν κατανόηση της ματαιότητας των μεγαλείων».

Η ανθολογία λυρικών εξάρσεων με αποφθέγματα και στοχασμούς ποιητών εμπλουτίζεται και ανανεώνεται διαρκώς στο ιστολόγιο «Γιάντες είναι η Λέξη, η σωτηρία έρχεται από τον Παράδεισό της»

http://g-opos-giantes.blogspot.com/2011/11/blog-post.html

όπου ορκίζοντας με εφήμερες αναρτήσεις την άμεμπτη μαγεία της ΣΙΩΠΗΣ, ανακαλύπτεις μια ατέλειωτη ΣΤΙΓΜΗ «υπεροψίας και μέθης», αντικλείδι πενιχρό για τη «ματαιότητα των μεγαλείων», που έχει ο κάθε «ΔΑΡΕΙΟΣ» μέσα μας!

Τι θέλει να πει ο Ποιητής;

(για την αντιγραφή) κ ART ά SOS (από το Κάρτας και Τάσος) Δεσμώτης στον Ίλιγγο της Σκιας 1000 Λέξεων= Μια Εικόνα Ποιήματος

Τάσος Ρούσος, Ο Ξεναγός και η νύχτα

2011-11-21T21:38:00.000-08:00

Στο βάθος οι κίτρινες σελίδες του παραμυθιού ο πύργος η χλοερή κοιλάδα και το μαγεμένο δάσος.

Το να χρησιμοποιεί κανείς την ποίηση, για να δηλώσει με τον τρόπο της κάτι που έχει αξία και ως δυσοίωνη πρόβλεψη που επαληθεύτηκε σε σχετικά ανύποπτο χρόνο, δεν είναι σωστό πάντα, γιατί ο χρόνος στην ποίηση δεν ακολουθεί ευθύγραμμη πορεία . Η ποίηση πάντως, αντίθετα με ό,τι πιστεύουν πολλοί, παρά την υπακοή της και την εμμονή της στον ήχο και το ρυθμό και το ταίριασμα συλλαβών και λέξεων, δεν έπαψε και δεν φαίνεται να διατίθεται να πάψει ποτέ να έχει λογικό περιεχόμενο.

α'

Ο σκουπιδότοπος
κι ολόγυρα το νταμάρι
σύρματα και γυαλιά κονσερβοκούτια.
Τα παράθυρα όμως με αντισηπτικό κρύσταλλο
αλλά στα μακρινά γκέτο
ακόμη το πισσόχαρτο και το ξύλο.
Προσπαθήστε να διακρίνετε
πίσω από το παλαιό τείχισμα.
Στο βάθος
οι κίτρινες σελίδες του παραμυθιού
ο πύργος
η χλοερή κοιλάδα και το μαγεμένο δάσος.

β'

Τα πάντα εδώ φαίνονται πολύ κόκκινα.
Μη γελιέστε.
Πρόκειται για απόχρωση του μαύρου.
Πρέπει να ξέρεις για να το διακρίνεις.
γ'

Εδώ ακριβώς, κάτω απ' τα πόδια σας,

ήταν το μεγάλο γιοφύρι.
Αφελής προσπάθεια, θα σκεφτείτε,
για να ενωθεί η απόσταση.
Εδώ προχωρούσαν οι αβέβαιοι
όταν τους είχε ξεχάσει το σώμα τους.
Αν προσέξετε, θ' ακούσετε ίσως θροΐσματα
θα νιώσετε κάτι σαν άρωμα.
Είναι ό, τι απόμεινε απ' τους μάγους,
εκείνους δηλαδή που εξακολουθούν να πιστεύουν
στον άνεμο
ό,τι απόμεινε απ' τους απελπισμένους,
εκείνους που προτίμησαν τη θάλασσα
τη χλόη και τον ουρανό.

δ'

Τότε
η διάρκεια της ζωής ήταν ακαθόριστη.
Ξαφνικά μαύριζε ο ουρανός
και χανόσουν σε μια καταπακτή.
Ξαφνικά σε κύκλωνε το άφυλλο δάσος
με τα βαλσαμωμένα πουλιά
και προσπαθούσες μάταια ν' ακούσεις
εκείνους τους λαμπερούς ήχους κάποτε.

στ'

Από δω μπορείτε να απολαύσετε
τη θέα προς το πρωί.
Τοπία του τσιμέντου,
πολυεστέρας, αμίαντο, κρύσταλλα.
Βέβαια μην περιμένετε
κόκκινα και ωχρά φώτα
χρώματα του ροδάκινου
τον ήλιο να βουίζει ανεβαίνοντας
πίσω από δροσερούς δρυμούς.
Η αυγή υπάρχει στις παλιές εικόνες.
Εδώ στο ψηλό μπαλκόνι
μπορείτε να μετρήσετε μόνο
το πάχος της ομίχλης.
Και πιο ψηλά μισοκαμένο κάρβουνο,
θαμπός τρίχινος σάκος ο ήλιος
γιομάτος ψόφιες ακρίδες

[από την ενότητα ο Ξεναγός της ποιητικής συλλογής του Τάσου Ρούσου, ο Ξεναγός και η Νύχτα, Κείμενα, Αθήνα 1981. Οι παλιές, άψογες εκδόσεις Κείμενα]

Σπύρος Ηλιόπουλος : Οι τελευταίοι μονόκεροι

2011-11-14T23:28:00.000-08:00

Λευκούς μονόκερους αν δείτε με μάτια θαλασσια και πόδια μακριά και ντελικάτα τις νύχτες να χορεύουν στη σιγαλιά των άστρων, ταϊστε τους λουλούδια αν μπορείτε… Και μην πείτε ότι μονόκεροι τώρα πια δεν υπάρχουν…

[«Ευλογημένη είναι η ώρα που συναντάμε έναν ποιητή. Ο ποιητής είναι αδελφός του δερβίση. Δεν κατέχει ούτε ονόματα ούτε επίγεια αγαθά, αλλά ενώ εμείς οι δύστυχοι προσπαθούμε ν’ αποκτήσουμε δόξα, δύναμη, κοσμήματα και θησαυρούς, εκείνος στέκεται στο ύψος του».…]

Έγκλειστος

Είναι παράξενες ώρες
που η θαμπή της ζωής του τύρβη
τα πήγαιν’ έλα
τα πόσο κάνει τούτο ή το άλλο
χάνονται
κι αλλάζει αλλόκοτα το φως στο δωμάτιο
όταν ξυπνάει ξαφνιασμένος από λήθαργο
μεσημεριάτικο κυριακάτικο
και πέφτει το σούρουπο κιόλας
και τα σούρτα φέρτα
τα πάω για τσιγάρα
δεν έχουν νόημα κανένα
σαν τις αχτίδες του πρωινού ήλιου
στο πάτωμα
δεν έχουνε πια σημασία.
Εκείνες τις ώρες
σαν υπνοβάτης γυρνά
απ΄ το χολ στην κουζίνα
άσκοπα κι αφηρημένα
μα ενδόμυχα ίσως ελπίζοντας
μες στο ψυγείο του νά ‘βρει
ένδοξη μοίρα ή φοβερή
τις σκοτεινές λεοπαρδάλεις της σελήνης
ή τους ανήσυχους μάγους τού Γουίλυ
και μένει μετέωρος
ανάμεσα χολ και κουζίνα
φιλντισένιους μονόκερους
να ονειρεύεται.
Είναι παράξενες ώρες

Κούφιο Φεγγάρι

Θυμάσαι τότε που ζήλευες τον ήλιο
γιατί τα φιλιά του ήταν πιο καυτά απ’ τα δικά σου
έλεγες και γελούσες
Τότε που μου ’σφιγγες τα χέρια με λαχτάρα
ή και με κάποια τρυφερή απόγνωση
και κυνηγούσες τη ματιά μου
στο φεγγάρι
και πέρα μακριά
εκεί που ξένοιαστοι έτρεχαν
οι μονόκεροι των άστρων
Τώρα κι ο ήλιος μ’ αποφεύγει
Τα χέρια μου γροθιές
στις τσέπες
τις χειραψίες φοβούνται
Το βλέμμα μου βαθιά φυλακισμένο
μες στις κόχες
Γιατί αρρώστησαν τα όνειρα
χάθηκαν οι μονόκεροι
και κρύφτηκαν οι ποιητές
στα καταφύγια
Κι εσύ καλή μου έχεις τώρα για καρδιά
ένα κούφιο φεγγάρι.

Η προδοσία

«Σκυλοκοίτες και νεκρόσιτοι κι ερεβομανείς κοπροκρατούν το μέλλον.» – Οδυσσέας Ελύτης

«…αν ήταν ικανοί κι αυτοί,
ας υποχωρούσαν λίγο, ας ελίσσονταν λιγάκι…
Τους έξυπνους μας κάνουν τώρα;» –Πάνος Θασίτης

Δε θάν΄ η προδοσία τους ποτέ μικρή
Ορνεοκέφαλοι ανύποπτους διαβάτες
θ’ αποκεφαλίζουν στις πλατείες
νεκρόσιτοι κόκκαλα παιδιών
θα γλύφουνε στα πάρκα
και σκυλοκοίτες θα διδάσκουν ήθος στην τιβί
και θα κοπροκρατείται το παρόν
τα σαββατόβραδα
τη συνοδεία δημοφιλών καλλιτεχνών
Θα σβήνει ο ουρανός θα σβήν’ η γη
όσο οι ποιητές θα ιδιωτεύουν
και θα υποχωρούν
έναντι ποικιλίας καλών αλλαντικών

Νοε. 2011 Σ π ύ ρ ο ς Η λ ι ό π ο υ λ ο ς

( ή Αμβρόσιος Βήτα για το τρίτο ποίημα)
(από το ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ Πτερόεν http://pteroen.wordpress.com/ )

ΣΠΥΡΟΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ- ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ, ΠΟΙΗΤΗΣ, ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟΣ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΣ, ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗΣ Είναι καθηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου διδάσκει κυρίως αγγλική και ιρλανδική ποίηση αλλά και κοσμολογία-οντολογία του ρομαντισμού, τη σχέση ρομαντικής ποίησης και μουσικής, καθώς και εφαρμογές της ψυχολογίας του βάθους στην ανάλυση της ποίησης. Έχει επίσης διδάξει λογοτεχνία, πολιτισμό, και μετάφραση στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο και αλλού, και έχει εργαστεί ως μεταφραστής, φιλολογικός επιμελητής και ανταποκριτής

2011-11-14T20:47:00.000-08:00

Οράματα, οιωνοί, παραισθήσεις, θαύματα, εκστάσεις, τα πήρε τα’ αμερικάνικο ποτάμι! Όνειρα, λατρείες, φωτοχυσίες, ολόκληρη η μαούνα φορτωμένη ευαίσθητη κοπριά!

[Ο ποιητής γράφει την ιστορία του σώματός του… Κι όταν βάζει τις φωνές, δεν του αρκεί πια αν οι πόρτες ανοίγουν. Σπάει τις κλειδαριές, ξετινάζει ολόκληρη την πόρτα, ξορκίζει την ντροπή και το φόβο, έρχεται με την αυτοκαταστροφή και το μεγαλείο της έμπνευσης, φρενήρης, με υπερβολές, μεγάλου διασκελισμούς και εκτινάξεις. Σηκώστε τον ποδόγυρό σας, Κυρίες μου, μπαίνουμε στην Κόλαση…]

Το Ουρλιαχτό: Ποια σφίγγα τσιμέντου και αλουμίνιου έσπασε τα κρανία και καταβρόχθισε τα μυαλά και τη φαντασία τους; (2^ο απόσπασμα από την ομότιτλη ποιητική συλλογή, εκδόσεις ΑΚΜΩΝ, 1978)

Μολώχ! Μοναξιά! Βρωμιά! Ασχήμια! Σκουπιδοτενεκέδες κι απρόσιτα δολάρια! Παιδιά που τσιρίζουν κάτω απ’ τις σκάλες! Αγόρια που κλαίνε μ’ αναφιλητά στους στρατούς! Γέροι που κλαψουρίζουν στα πάρκα!

Μολώχ! Μολώχ! Εφιάλτης του Μολώχ! Μολώχ ο χωρίς αγάπη καμιά! Μολώχ του μυαλού! Μολώχ ο στυγνός κριτής των ανθρώπων!

Μολώχ η ακατανόητη φυλακή! Μολώχ το νεκροκέφαλο άψυχο κάτεργο και Κογκρέσο των θλίψεων! Μολώχ των κτιρίων της κρίσεως! Μολώχ ο θεόρατος λίθος του Πολέμου! Μολώχ οι αποσβολωμένες κυβερνήσεις!

Μολώχ με τ’ ατόφιο μυαλό μηχανής! Μολώχ με το αίμα που τρέχει λεφτά! Μολώχ με τα δάχτυλα δέκα στρατιών! Μολώχ με το στήθος δυναμό κανιβάλλων! Μολώχ με τ’ αυτί που καπνίζει σαν τάφος!

Μολώχ με τα μάτια χιλιάδων παραθύρων τυφλών! Μολώχ των ουρανοξυστών στη σειρά καθισμένων στους απέραντους δρόμους σαν Ιεχωβάδες! Μολώχ εργοστασίων που κρώζουν στο πούσι κι ονειρεύονται! Μολώχ καμινάδων κι αντενών που στέφουν τις πόλεις!

Μολώχ με αγάπη απέραντη πετρελαίου και πέτρας! Μολώχ με ψυχή τραπεζών και ηλεκτρικής ενέργειας! Μολώχ που η φτώχεια σου είναι το φάσμα της μεγαλοφυΐας! που η μοίρα σου είναι ένα σύννεφο άφυλου υδρογόνου! Μολώχ που το όνομά σου είναι Νους!

Μολώχ που μέσα σου νιώθω μονάχος! Μολώχ που μέσα σου ονειρεύομαι αγγέλους! Τρελός στο Μολώχ! Πούστης στο Μολώχ! Χωρίς αγάπη, χωρίς φίλο στο Μολώχ!

Μολώχ που μπήκες στη ψυχή μου νωρίς! Μολώχ που μέσα σου είμαι χωρίς σώμα συνείδηση! Μολώχ που με τρόμαξες πάνω στη φυσική μου έκσταση! Μολώχ που σ’ εγκαταλείπω. Ξυπνώ στο Μολώχ! Φως κατεβαίνει από τον ουρανό!

Μολώχ! Μολώχ! Ρομπότ διαμερίσματα! αόρατα προάστια! σκελετώδη θησαυροφυλάκια! τυφλές πρωτεύουσες! δαιμονικές βιομηχανίες! φασματικά έθνη! αήττητα τρελοκομεία! γρανιτώδεις ψωλές! τερατώδεις μπόμπες!
Σπάσαν τις ράχες τους σηκώνοντας το Μολώχ στον Ουρανό! Πεζοδρόμια, δένδρα, ραδιόφωνα, τόννοι! την πόλη σηκώνοντας στον Ουρανό που υπάρχει παντού τριγύρω μας!

Οράματα! οιωνοί! παραισθήσεις! θαύματα! εκστάσεις! τα πήρε τ’ αμερικάνικο ποτάμι!

Όνειρα! λατρείες! φωτοχυσίες! θρησκείες! ολόκληρη η μαούνα φορτωμένη ευαίσθητη κοπριά!

Καινοτομίες! πάνω απ’ το ποτάμι! υστερίες και σταυρώσεις! κάτω με το ρέμα! Ευφορίες! Θεοφάνειες! Απελπισίες! Δέκα χρόνια ζωώδεις κραυγές κι αυτοκτονίες! Μυαλά! Αγάπες νέες! παλαβή γενιά! Κάτω στα βράχια του χρόνου!

Αληθινό άγιο γέλιο στο ποτάμι! Τα είδαν όλα! τ’ άγρια μάτια! τ’ άγια αλυχτήματα! Είπα αντίο! Πήδηξαν απ’ τη στέγη! στη μοναξιά! Κάτω στο ποτάμι! κάτω στο δρόμο!

Eίμαστε μεγάλοι συγγραφείς στην ίδια φοβερή γραφομηχανή

Στα όνειρα μου περπατάς στάζοντας από θαλάσσιο ταξίδι πέρα για πέρα στην εθνική οδό που ζώνει την Αμερική με δάκρυα ως την πόρτα του σπιτιού μου στη δυτική νύχτα

Καρλ Σόλομον! Είμαι μαζί σου στο Ρόκλαντ όπου πιο τρελός είσαι από μένα

Είμαι μαζί σου στο Ρόκλαντ
όπου ξυπνάμε απ’ το κώμα ηλεκτρισμένοι απ’ τα αεροπλάνα των ψυχών μας που σουρίζουν πάνω απ’ τη στέγη ήρθαν να ρίξουν τις αγγελικές τους μπόμπες το νοσοκομείο καταυγάζεται στο φως φανταστικοί τοίχοι γκρεμίζονται. Ω κοκκαλιάρες λεγεώνες ορμάτε έξω Ω αστερόεσσα καταπληξία του ελέους ο αιώνιος πόλεμος είναι εδώ Ω νίκη ξέχασε τα εσώρουχά σου είμαστε ελεύθεροι

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΗ ΣΤΟ ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ: όλα είναι άγια, η κάθε μέρα αιωνία κι ο καθένας άγγελος

Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο! Άγιο!

Ο κόσμος άγιος! η Ψυχή είναι άγια! το δέρμα άγιο! Η μύτη ‘ν’ άγια! Η γλώσσα κι η ψωλή το χέρι κι ο κώλος άγια!

Όλα είναι άγια! κι ο καθένας άγιος! όλ’ αγιασμένα κι η κάθε μέρα αιωνία! Κι ο καθένας άγγελος!
Και το ρεμάλι άγιο σαν τα σεραφείμ! κι ο τρελός είναι άγιος όπως εσύ ψυχή μου άγια!
Η γραφομηχανή ’ναι άγια το ποίημα άγιο η φωνή ’ναι άγια οι ακροατές ή έκσταση άγια!
Άγιος Πήτερ άγιος Άλλεν άγιος Σόλομον άγιος Λουσιέν άγιος Κέρουακ άγιος Χάνκε άγιος Μπαρόζ άγιος Κάσαντυ άγιοι οι άγνωστοι φουκαράδες ζητιάνοι άγιοι οι φριχτοί ανθρώπινοι άγγελοι!
Άγια η μάνα μου στο άσυλο ψυχοπαθών! Άγιες οι ψωλές των παππούδων του Κάνσας!
Άγιο το παραπονιάρικο σαξόφωνο! Άγια η αποκάλυψη της τζαζ! Άγιες ορχήστρες μαριχουάνα χίπστερς ειρήνη κι ηρωίνη και ντραμς!

Άγιες οι ερημιές πεζοδρομίων και ουρανοξυστών! Άγιες οι καφετέριες εκατομμυρίων θαμώνων! Άγιοι οι μυστικοί ποταμοί των δακρύων κάτω απ’ τους δρόμους!

Άγια η άγρια μοναξιά και προσευχή! Άγιος ο μέγας αμνός της μεσαίας τάξεως! Άγιοι οι τρελοί ποιμένες της επαναστάσεως! Όποιος ζει το λος Άντζελες ΕΙΝΑΙ το Λος Άντζελες!

Άγια Νέα Υόρκη Άγιο Σαν Φραντσίσκο Άγια Πεόρια και Σηάτλ Άγιο Παρίσι Άγια Ταγγέρη Αγία Μόσχα Αγία Ιστανμπούλ!

Άγιος χρόνος εις τους αιώνας αγία αιωνιότης εις τον χρόνον άγια τα ρολόγια στο διάστημα αγία Τετάρτη διάσταση αγία Πέμπτη Διεθνής άγιος ο άγγελος μες στο Μολώχ!

Αγία η θάλασσα αγία η έρημος άγιες οι σιδηροτροχιές άγιος ο σιδηρόδρομος άγια οράματα άγιες παραισθήσεις άγια τα θαύματα άγιο το μάτι αγία η άβυσσος!

Άγια συγγνώμη! έλεος! χάρις! πίστις! Άγια! Τα δικά μας! τα σώματα! ο πόνος η μεγάλη καρδιά!

Άγια η υπερφυσική νοήμων ευγένεια της ψυχής! (γι αυτό διάβασε ολόκληρο το ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ με κλικ εδώ)

http://g-opos-giantes.blogspot.com/2011/10/blog-post_28.html

Αργύρης Χιόνης, Η ποίηση πρέπει να ’ναι ένα ζαχαρωμένο βότσαλο, πάνω που θα ’χεις γλυκαθεί να σπας τα δόντια σου

2011-11-07T20:05:00.000-08:00

Είμαι ένα ρολόι κουρδισμένο ισόβια κι έχω ένα ρολόι να μετρώ το χρόνο να ρυθμίζω έτσι τη ζωή μου! Τι το ’θελα τα μάτια να σηκώνω προς τον ήλιο με κέρινο μυαλό να κάνω όνειρα φωτιάς!

[Είπες βαθιά θα σκάψεις μες στον εαυτό σου, να τον γνωρίσεις, να τον καταχτήσεις ίσως. Μα τι νόμισες πως είναι ο εαυτός σου, ορυχείο στοές ν’ ανοίγεις και ν’ αναζητάς φλέβες χρυσάφι, φλέβες κάρβουνο! Ή μήπως νόμισες πως είναι χώρος αρχαιολογικός που κρύβει μέσα του στρώματα- στρώματα πολιτισμούς χαμένους. Ένα κομμάτι πονεμένη σάρκα είσαι κι όσο κι αν σκάψεις μέσα σου βαθιά δε θα ’βρεις παρά αίμα σκοτωμένο κι αίμα ζωντανό και τρόμο για το σκοτωμένο αίμα]

Α. ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΝ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΝ (από την ποιητική συλλογή ΤΥΠΟΙ ΗΛΩΝ, Εκδόσεις Εγνατία Σειρά ΤΡΑΜ/λογοτεχνία 1978)

Είμαι η λυκοπαγίδα κι είμαι ο λύκος
που πιάστηκε σ’ αυτή
Κανένας δεν το βλέπει δεν το ξέρει
Ούτε εκείνοι που με χαιρετούν από μακριά
Ούτε αυτοί που μ’ αγκαλιάζουν ή μου σφίγγουνε το χέρι
Τόσο έντεχνα έχω πνίξει μέσα μου το ουρλιαχτό
Του θριάμβου το ουρλιαχτό του πόνου

Κυκλοφορώ ανάμεσά τους μ’ άνεση φορώντας
Το πιο αδιάφορο χαμόγελο το πιο καθημερινό
Ενώ οι δαγκάνες μου χώνονται βαθιά
Όλο και πιο βαθιά μες στα πλευρά μου

Βέβαια είμαι κύριος των κινήσεων μου
Μπορώ να δώσω εντολή στα πόδια μου
να μ’ οδηγήσουν δεξιά αριστερά
Μπρος πίσω κάτω πάνω πολύ πάνω
Αν ασκηθώ και θέλω γίνεται να φτάσω
Πολύ ψηλά αφάνταστα ψηλά
Όμως ποτέ δε θα μπορέσω
Να σκαρφαλώσω στο κεφάλι μου
Παράξενο αλήθεια να μπορώ
Τόσο ψηλά να φτάσω και να μην μπορώ
Να σκαρφαλώσω στο κεφάλι μου

στ

Είμαι δυστυχισμένος γύρω μου
Συμβαίνουν ποιήματα συμβαίνουν άστρα
Συμβαίνουν λουλούδια κι άλλα
Ουράνια σώματα κι επίγειοι γαλαξίες
Κι υπόγειοι ποταμοί κι εγώ δεν είμαι
Παρά ένας ψαράς στην όχθη του εαυτού του

Ρίχνω τ’ αγκίστρι και δε βγάζω
Παρά τ’ αγκίστρι ούτε ένα ψάρι
Ψάρι πίστη ψάρι σύμβολο ούτε ένα
-Κι αυτό’ ναι το χειρότερο –
Ψάρι ελπίδα για την πείνα μου

Ο κυνηγάρης σκύλος όταν
Δεν έχει τίποτα να κυνηγήσει
Κυνηγάει την ουρά του

Όταν την πιάσει γίνεται ένα
Μηδενικό που όλο μικραίνει
Γιατί την τρώει την ουρά του
Κι ύστερα αρχίζει το κορμί να τρώει
Ώσπου να φτάσει στο λαιμό στην κεφαλή και στο μουσούδι
Ο κυνηγάρης σκύλος όταν
Δεν έχει τίποτα να κυνηγήσει
Τελειώνει μέσα στις μασέλες του

Μέσα στη μοναξιά μου είναι ένα σπίτι
Όπου κατοικώ εγώ
Με μέσα μου τη μοναξιά μου
Όπου βρίσκεται το σπίτι
Όπου κατοικώ εγώ κι η μοναξιά μου

Β. ΤΕΡΑΤΑ (από την ποιητική συλλογή ΤΥΠΟΙ ΗΛΩΝ, Εκδόσεις Εγνατία Σειρά ΤΡΑΜ/λογοτεχνία 1978)

Τα κόκαλά μας είναι κάτι
Πίφερα φλάουτα φλογέρες που ένας
Κακός θεός τα ’φραξε με μεδούλι
Τα ’θαψε κάτω από στρώματα πολλά
Σάρκας και λίπους και είναι
Μια θλίψη τώρα τ’ άκουσμα των ήχων
Που βγαίνουν απ’ τα πλαδαρά κορμιά τους
Μια θλίψη ανυπόφορη όταν ξέρεις
Πως μέσα μας βαθιά υπάρχει τόση
Πνιγμένη μουσική

Βλέφαρα δεν έχουνε τα μάτια μας
Κοιτάμε κοιτάμε αδιάκοπα κοιτάμε
Ακόμα κι όταν τίποτα δεν βλέπουμε

Ήχο δεν έχουν τα λαρύγγια μας
Μιλάμε αδιάκοπα τα χείλια μας κουνάμε
Λαλιά καμιά δεν βγαίνει από το στόμα μας

Είμαστε ψάρια δίποδα σε τούτο τον επίγειο βυθό

Είμαστε κάτι πτωματόμυγες
Απάνω στο κουφάρι του καιρού μας
Γεννηθήκαμε
Μες τα ρουθούνια μες στα άδεια μάτια του
Θρεφόμαστε
από τις σαπισμένες σάρκες του

Η σκέψη μας είναι βούισμα φτερών
Η ομιλία μας είναι βούισμα φτερών
Το κλάμα μας είναι βούισμα φτερών
Το γέλιο μας είναι βούισμα φτερών
Το τραγούδι μας είναι βούισμα φτερών

Προορισμός μας
Η μετάδοση των μικροβίων

Είμαστε καραμέλες
Πάνω στης αιωνιότητας τη γλώσσα
Λιώνουμε και τελειώνουμε
Μέσα στο σκοτεινό της καταπιώνα.

Είμαστε σαν το γρασίδι των δημόσιων κήπων
Κάθε τόσο μας κουρεύουν σίρριζα τη σκέψη
Χάριν συμμετρίας

στ

Αν τα μαλλιά δεν παίρναν δύναμη
Απ’ το κορμί μας μα του δίναν
Θα ’τανε ρίζες κι εμείς θα ’μασταν
Δένδρα αντεστραμμένα
Θα ’μασταν κάτι

Τώρα δεν είμαστε άλλο από μια θέληση
Να ’μαστε κάτι

Μέσα στο έγκλημα νιώθω όπως το ψάρι στο νερό
Όπως ο αστός μες στο κουστούμι του
Σκοτώνω αδιάκοπα σκοτώνω μόνο και μόνο
Για τη χαρά του σκοτωμού χωρίς αιτία
Χωρίς λογική μίσος εκδίκηση ή πείνα
Σφαγές παράλογες όπως της χορτασμένης τίγρης

Τα πτώματα τα παραχώνω βέβαια σε μέρος σίγουρο
Μες στο κεφάλι μου στο στήθος μου είμαι ένα
Νεκροταφείο κινητό θυμάτων
Ένας Άδης σκοτεινός την είσοδό μου
Φυλάει ακοίμητο ένα γέλιο –Κέρβερος

Γ. ΙΣΚΙΟΙ (από την ποιητική συλλογή ΤΥΠΟΙ ΗΛΩΝ, Εκδόσεις Εγνατία Σειρά ΤΡΑΜ/λογοτεχνία 1978)

Τι το ’θελα αυτό το κατακόρυφο ταξίδι
Δεν θα ’ταν πιο καλά να μείνω εκεί
Μέσα στη σιγουριά του λαβυρίνθου
Μέσα στης μοίρας τ’ άντερα που με χωνεύαν
Αργά αργά κι ανώδυνα τι το ’θελα
Τα μάτια να σηκώνω προς τον ήλιο
Με κέρινο μυαλό να κάνω όνειρα φωτιάς

Τα μεγάλα όνειρα που είχαμε κάποτε
Ήταν κάτι πολύχρωμα μπαλόνια που μας χάριζαν
Αφού υποσχόμασταν να τρώμε όλη τη σούπα μας

Δεμένα στο σπαγγάκι τα κρατούσαμε
Κι εκείνα μας τραβούσαν ελαφρά το δάχτυλο
Σα να επιχειρούσαν να μας πάρουνε
Μαζί τους για μια πτήση στον αγέρα

Πολύχρωμα γκαζιού μπαλόνια που ’σκαγαν
Κάθε φορά που συναντούσαν το μοιραίο τσιγάρο
Αφήνοντας να κρέμεται στο δάχτυλό μας το σπαγγάκι
Και στην άκρη του τον απαγχονισμένο τους λαιμό

Ας κλείσουμε τα μάτια κι ας κρυφτούμε
Κάτω απ’ τα βλέφαρά μας στο σκοτάδι
Πιο σίγουρο κρησφύγετο δεν έχει
Για να γλιτώσουμε απ’ τους κυνηγούς μας
Η νύχτα είναι η μοναδική καταφυγή μας
Μα δε φτάνει πάντα φτάνει
Η μέρα φέρνοντας μαζί της
Τους κυνηγούς με τα σκυλιά και τη θηλιά

Ας κλείσουμε τα μάτια μας λοιπόν
Κάτω απ’ τα βλέφαρά μας ας κρυφτούμε
Να διαιωνίσουμε τη νύχτα

Είπες βαθιά θα σκάψεις μες στον εαυτό σου
Να τον γνωρίσεις να τον καταχτήσεις ίσως

Μα τι νόμισες πως είναι ο εαυτός σου ορυχείο
Στοές ν’ ανοίγεις και να αναζητάς
Φλέβες χρυσάφι φλέβες κάρβουνο
Ή μήπως νόμισες πως είναι χώρος αρχαιολογικός
Που κρύβει μέσα του στρώματα στρώματα
Πολιτισμούς χαμένους

Ένα κομμάτι πονεμένη σάρκα είσαι
Κι όσο κι αν σκάψεις μέσα σου δε θα ’βρεις
Παρά αίμα σκοτωμένο κι αίμα ζωντανό
Και τρόμο για το σκοτωμένο αίμα

Τίποτα μην κοιτάς από κοντά
Κι η πιο γερή αλήθεια έχει ρωγμές ψευτιάς
Κι η πιο λαμπρή αλήθεια έχει σκιές βλακείας
Τα νύχια του περιστεριού είναι αρπαχτικά
Ο ύπερος του ρόδου είναι μια κάμπια
Μείνε καλύτερα στο πέταγμα
Μείνε στο χρώμα και την κίνηση
Μείνε στη γενική αρμονία

Ποτέ σου μην κοιτάς από κοντά
Ό,τι κοντά σου θέλεις να κρατήσεις
Ακόμα και το πιο αγαπημένο πρόσωπο
Το πιο ωραίο έχει πόρους
Μπορεί να σου φανεί τοπίο σεληνιακό
Μπορεί να απομακρυνθεί πολύ αν πλησιάσεις

ιβ

Είμαι μια τελεία μια ελάχιστη τελεία
Πάνω σ’ ένα άσπρο άγραφο χαρτί
Τέλος μιας πρότασης νοητής
Αρχή μιας άλλης το ίδιο νοητής

Αυτός που μ’ έβαλε σαν με είδε μόνη
Έγραψε γύρω μου ένα κύκλο

Τώρα εδώ είναι η απορία
Το ’κανε για να με προστατέψει
Απ’ όλο αυτό το απέραντο άσπρο
Φοβήθηκε μην του το σκάσω
Ή μήπως θέλησε να δείξει
Ότι δεν είμαι ένα σημείο στίξης
Και να καλύψει έτσι την ανημποριά του
Να γράψει μια ή δυο προτάσεις

ιγ

Ο ουρανός μου πιέζει τους ώμους
Η γη αντιστέκεται στα πόδια μου

Είμαι σαν τον ποντικό στην φάκα
Σαν το καρύδι στο καρυδοσπάστη
Σαν την πρόκα στην τανάλια
Σαν τον άνθρωπο ανάμεσα ουρανό και γη

ιστ

Πέρασα τη ζωή μου όλη να κοιτάζω αυτό το σπίτι
Τις σκοτεινές κλειστές του πόρτες
Τις ατέλειωτες σειρές παράθυρα
Και πίσω από τα τζάμια και τις μισοδιάφανες κουρτίνες
Τους ίσκιους που άλλοτε θαρρείς χορεύουν
Στον ήχο μουσικής αόρατης
Κι άλλοτε πάλι σαν να σμίγουν μέσα στη σιωπή
Ερωτικά ή θανάσιμα
Ίσκιοι που άλλοτε αυξαίνουν γίνονται αμέτρητοι
Κι άλλοτε λιγοστεύουν λες και θα χαθούν
Πίσω απ’ τα τζάμια πίσω απ’ τις κουρτίνες
Ετούτου του σπιτιού που το κοιτάζω
Μια ολόκληρη ζωή κι ακόμα
Δεν είδα ούτε έναν άνθρωπο να μπαίνει
Ούτε έναν άνθρωπο να βγαίνει

Δ. ΚΟΥΦΟΝ ΓΑΡ ΧΡΗΜΑ ΠΟΙΗΤΗΣ (Πλάτων) (από την ποιητική συλλογή ΤΥΠΟΙ ΗΛΩΝ, Εκδόσεις Εγνατία Σειρά ΤΡΑM/λογοτεχνία 1978)

Πρέπει αν είμαι ποιητής τώρα να τ’ αποδείξω
Δεν ξέρω αν θα ’χω άλλη ευκαιρία
ο τεχνητός ετούτος ήλιος ο καιρός μας
Γρήγορα εξατμίζει τους ανθρώπους
Πιο γρήγορα τους ποιητές

Πρέπει τώρα πριν εξατμιστώ
Ν’ απασφαλίσω τον εκρηκτικό μηχανισμό
Που κουβαλάω κρυμμένο στο κρανίο μου
Ν’ ανατινάξω τα τοιχώματα της σκέψης
Να ξεχυθούνε τα μυαλά μου σα ροδιού ρουμπίνια
Σαν πυρωμένα θραύσματα υπέροχης οβίδας
Σφυρίζοντας μες στον αγέρα απειλητικά
Όπως σφυρίζει η ποίηση όταν ποίηση είναι

Είναι κάτι πρεσβυωπικά γερόντια οι ποιητές
Μονάχα μακριά μπορούν να δουν
Μακριά στο παρελθόν μακριά στο μέλλον
Τα πράγματα τα κοντινά δεν τα διακρίνουν
Παραπατούν σκοντάφτουνε τρεκλίζουν
Τα χέρια απλώνουνε ψαχουλευτά πασχίζουν
Σαν την τυφλόμυγα που βρίσκονται να βρουν

Το σήμερα μαντίλι γύρω απ’ τα μάτια τους δεμένο

Κραυγάζω ήσυχα απαλά σχεδόν ψιθυριστά
Θα μπορούσα βέβαια να πνίξω ακόμα
Κι αυτή την ήσυχη κραυγή να βουβαθώ
Να κάτσω σιωπηλός και να κοιτάζω
Ετούτη την αργή καταστροφή
Κι ίσως να ’ταν καλύτερα μπορεί
Έτσι βουβός να τραγουδούσα πιο ωραία
Πιο σωστά την τήξη του καιρού μου

Η ποίηση πρέπει να ’ναι
Ένα ζαχαρωμένο βότσαλο
Πάνω που θα ’χεις γλυκαθεί
Να σπας τα δόντια σου

Σου ’δωσα δυο πόδια ποίησή μου
Για να πορευτείς προς τους ανθρώπους
Σου ’δωσα δυο χέρια να τους αγκαλιάσεις
Σου ’δωσα κι ένα γυμνό διάφανο κορμί
(διάφανο δέρμα για να φαίνεται η σάρκα,
διάφανη σάρκα για να φαίνονται τα κόκαλα,
διάφανα κόκαλα για να μην κρύβουν το μεδούλι)
Για να μπορούν να βλέπουν οι άνθρωποι
Όλο το μέσα κόσμο σου κι ακόμα
Τον κόσμο που ’ναι πίσω σου και πέρα
Και μοναχά το πρόσωπό σου ποίησή μου
Σκέπασα μ’ ένα πέπλο μισοδιάφανο
Να φαίνεται και να μη φαίνεται
Στα μάτια σου ο πόνος
Να φαίνονται και να μην φαίνονται
Τα χείλια σου όταν τραγουδάς.

στ

Τα ποιήματά μου θα επιζήσουν
Του χεριού μου που τα γράφει
Είναι πιο δυνατά απ’ το χέρι μου που τρέμει
Κάθε φορά που εκτελεί τις εντολές τους

Τα ποιήματά μου με ποιούν δεν τα ποιώ
Το πρόσωπό μου αδιάκοπα αλλάζουν
Λες και είμαι ζύμη και με πλάθουν

Τα μόνα ποιήματα που ποίησα εγώ
Τα μόνα που ήταν πιο αδύναμα από μένα
Είναι όσα τόλμησα να σκίσω ή να μην γράψω

Είμαστε ψάρια δίποδα σε τούτο τον επίγειο βυθό. Είμαστε κάτι πτωματόμυγες απάνω στο κουφάρι του καιρού μας. Προορισμός μας η μετάδοση των μικροβίων. Είμαστε καραμέλες πάνω στης αιωνιότητας τη γλώσσα. Λιώνουμε και τελειώνουμε μέσα στο σκοτεινό της καταπιώνα. Είμαστε σαν το γρασίδι των δημόσιων κήπων. Κάθε τόσο μας κουρεύουν σύρριζα χάριν συμμετρίας (τι ανυπόφορη θλίψη, αν ξέρεις πως μέσα μας βαθιά

Δημήτρης Δημητριάδης, Ένα μόνιμο φως πόνου κι αξόδευτης αγάπης πλανιόταν στη χιλιετία της Συνειδητής Πολυσχιδούς Σχιζοφρένειας

2011-11-02T19:21:00.000-07:00

Επικράτησε το δίκαιο των μελαγχολικών: οι λέξεις απόκτησαν μια πρωτοφανή ένταση κι έτσι όλοι σκέφτονταν πολύ ποιες θα χρησιμοποιήσουν, γιατί ορισμένες μπορούσαν τώρα να κάψουν ανεπανόρθωτα τη γλώσσα…

Όπως ο πρώτος κύκλος που σχηματίζει η πέτρα στο νερό, όταν τη ρίξεις από χαμηλά αλλά με παθιασμένη απελπισία… Τα νήματα που πλέκουν το σχοινί για τον πνιγμό και τη σωτηρία είναι: ο χωρισμός τω φυλών, η στειρότητα, η άσκοπη φυγή, η στράτευση, ο παντοειδής πόλεμος, οι σπαρτοί εχθροί, η ερωτική ανατροπή, η ήττα, η κατοχή, η υποδοχή του φόνου, η εξαγρίωση της αμαρτίας και της αρετής, και ο άνδρας, το ανδρογύναιο, η γυναίκα σφίγγοντας τη ζωή με τα δόντια, ένα κομμάτι αιμόφυρτου λόγου (από το ΠΡΟΛΟΓΙΣΜΑ του Δ.Ν. Μαρωνίτη για το ΠΕΘΑΙΝΩ ΣΑ ΧΩΡΑ)

δ] Μεταφυσικές του Δόγματος μέσα σε μια αιωνιότητα αμείωτου κενού

(…) Και τη χρονιά εκείνη που καμιά γυναίκα δεν έπιασε παιδί κι οι άνδρες στέκονταν δυο δυο στους δρόμους και τα καφενεία κι έφτυναν ο ένας στο πρόσωπο του άλλου σα να ’φτυναν όμως ο καθένας το δικό του πρόσωπο κι έπειτα φεύγανε αγκαλιασμένοι και ζευγάρωναν μεταξύ τους σε σκοτεινά υπόγεια ή χλιαρά πλυσταριά όπου δεν μπορούσαν να τους ανακαλύψουν οι ξέφρενες γυναίκες με την επιδημία της ακαρπίας σφηνωμένη στα σπλάχνα τους – τους έψαχναν στα μπορντέλα και τα μπαρ, κι αυτό το ψάξιμο το μάταιο τις έκανε ακόμα πιο όμορφες, πιο λιμπιστερές, πιο μαγνητικές, πιο γυναίκες, πιο ικανές να προκαλέσουν ξέφρενους έρωτες, πιο απαλές, τύλιγε τις ανιχνευτικές κινήσεις τους με μια μαρμαρυγή απελπισίας που χαραζόταν στο μυαλό του θεατή και δεν έφευγε ποτέ, γιατί με αυτό το ψάξιμο οι γυναίκες κατάλαβαν πως υπάρχουν πολλών ειδών απελπισίες και πως ένα είδος τους ανήκει αποκλειστικά και στους αιώνες –

τη χρονιά εκείνη έγιναν οι περισσότερες συνωμοσίες στα ανώτατα κρατικά κλιμάκια, κοπάδια βουλευτών εξαγοράζονταν και προχωρούσαν κορδωμένοι στην ακριβώς αντίθετη παράταξη μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν προσωπικές ή οικογενειακές φιλοδοξίες (ένας, λένε, δέχθηκε να γίνει υπουργός για να δώσει μια τελευταία χαρά στην ετοιμοθάνατη γριά μητέρα του γιατί την είχε φάει το μαράζι που ο γιος της είχε γεράσει βουλευτής), οι φανατικοί πατριώτες κι εθνικόφρονες φυγάδευσαν περιουσίες ολόκληρες στο εξωτερικό με τη βοήθεια των αλληλοκαθρεφτιζόμενων καθεστώτων που ορισμένοι από αυτούς τα κρατούσαν με τα λεφτά τους και τις διασυνδέσεις τους στην εξουσία, (…)

οι κυβερνήσεις διαδέχονταν η μια την άλλη μ’ ένα πυρετώδη ρυθμό αλληλουχίας αποτυχιών, εγκλημάτων κι αναρίθμητων μορφών ανικανότητας που έφτανε στα όρια της πνευματικής παραλυσίας, φρενιασμένοι οπαδοί πεθαμένων πολιτικών αρχηγών τους έβγαλαν από τους τάφους τους και κρατώντας τους ψηλά στα λασπωμένα φέρετρά τους, τους περιέφεραν στους δρόμους ζητώντας με εξτρεμιστικά συνθήματα την επαναφορά τους στην ενεργό πολιτική γιατί υποστήριζαν πως μόνο αυτοί θα γλίτωναν τη χώρα απ’ την ολοκληρωτική της εξαφάνιση, (…)

φανατισμένοι λόγιοι έβγαιναν στα μπαλκόνια τους και παρακινούσαν τα σαστισμένα πλήθη ν’ απαρνηθούν τη ζωή, να τρέφονται μόνο με ρίζες και ν’ αναπαράγονται πλαγιάζοντας με ακρωτηριασμένα αγάλματα, μέσα σε μια συναισθηματική κι ιδεολογική παράκρουση όμοια μ’ εκείνων που προσπαθούσαν να επέμβουν στην καυτή πραγματικότητα για να την αλλάξουν ριζικά εφαρμόζοντας πολιτικά προγράμματα που ήταν επινοήσεις άλλων εποχών

-πρόκειται για τις περιπτώσεις που ονομάστηκαν «Μεταφυσικές του Δόγματος» και που θεωρούνται απ’ τα βαρβαρότερα εγκλήματα εκ προμελέτης-. (…) οι δολοφονίες έφτασαν σε ασύλληπτη συχνότητα και ωμότητα, άνθρωποι εξαφανίστηκαν για πάντα μέσα σε μια νύχτα και ποτέ κανείς δεν ξανάκουσε να γίνεται λόγος γι’ αυτούς. Ανοίχτηκαν ομαδικοί τάφοι σ’ απόμερα νεκροταφεία των πόλεων κι αδειάστηκαν εκεί μέσα σωροί σωμάτων που θερίστηκαν σε ώρες κομματικής τύφλωσης, στήθηκαν παντού αυτοσχέδια εκτελεστικά αποσπάσματα που τουφέκιζαν στο όνομα της εδαφικής ακεραιότητας, της εθνικής ανεξαρτησίας και της φυλετικής ακμής, (…)

και Καραγιάννης Π. απέκτεινεν τον Καραγιάννην Χ., Βασιλειάδης δε απέκτεινεν τον Νικολαϊδην, Ανδικόπουλος δε απέκτεινεν τον Σολωμονίδην και τους αδελφούς αυτού, Δρόσος δε απέκτεινεν τον Κέλλην, Φερεντίνος δε απέκτεινεν τον Γκούμαν, Ζηκίδης δε απέκτεινεν τον Σμυρνέογλου και τους υιούς αυτού, Χατζηπροδρόμου Μ. απέκτεινεν τον Χατζηπροδρόμου Φ., Κωστόπουλος δε απέκτεινεν τον Δεληπέρου, Παγουλάτος δε απέκτεινεν τον Φωτιάδην και τον Γκελέκαν και τον Δημητρίου, Βλασσόπουλος δε απέκτεινεν τον Αποστολόπουλον, Κωνσταντινίδης δε απέκτεινεν τον Ματθαίου και τους αδελφούς αυτού, Νοταράς Β. απέκτεινεν τον Νοταράν Π. και τον Νοταράν Ε…

άρχισαν να επαληθεύονται οι πιο δυσοίωνες προβλέψεις των μέντιουμ, εξαφανίστηκαν απ’ όλες τις βιβλιοθήκες οι πλατωνικοί διάλογοι (…) σε κανένα μουσικό κομμάτι δεν ακουγόταν πια βιολί, μέσα από καμιά φωτογραφική μηχανή προβολής δεν μπορούσε να περάσει φως, (…) απ’ τα μυθιστορήματα έμειναν μόνον οι διάλογοι και από τα θεατρικά έργα μόνον οι σκηνικές οδηγίες (…) οι διαγνώσεις των γιατρών έβγαιναν πάντα λαθεμένες (…)

κοιμητήρια ολόκληρα ανυψώθηκαν στον αέρα σα σμήνη πουλιών φωσφορίζοντας, άνθρωποι έτρεχαν ολημερίς στους δρόμους γελώντας ασταμάτητα όπως γελάει κανείς στον ύπνο του κι ένα μόνιμο φως πόνου κι αξόδευτης αγάπης πλανιόταν πάνω απ’ όλα τα κτίσματα δίνοντας στο συνολικό τοπίο όψη συσπασμένου προσώπου παρθένας που, θέλοντας να ξεπεράσει το φραγμό της παρθενίας της αλλά φοβούμενη την επαφή με άνδρα, μπήγει με την ανεξέλεγκτη και σεισμική λύσσα των απελπισμένων, ένα λοστό μέσα στον κόλπο της ουρλιάζοντας «θεέ μου, θεέ μου» με το κεφάλι στραμμένο σαν της πέρδικας προς τον ουρανό και σμίγοντας τις δύο άκρες της ζωής μέσα στον κοχλαστό πίδακα του μυρωμένου αίματός της.

Γιατί είχαν μαζευτεί πάρα πολλά μες στις καρδιές των ανθρώπων, τόσο που οι καρδιές δεν άντεχαν να κρατάνε άλλο μέσα τους. Η προέλαση του εχθρού επιτάχυνε αυτό που από αιώνες προετοιμάζονταν, κι αναζωπύρωσε ελπίδες που είχαν αμέτρητες φορές διαψευστεί από τους ντόπιους άρχοντες.

Είχε φθάσει το πλήρωμα του χρόνου. Καθώς τα εχθρικά στρατεύματα βυθίζονταν μέσα στη χώρα, συνέβαιναν ιστορικές ανακατατάξεις που επανέφεραν ρωμαλέο, έπειτα από αιώνες αποκλεισμού του, το πολυμέτωπο βασίλειο της φαντασίας που θρονιάστηκε μέσα σ’ όλα τα κεφάλια εγκαινιάζοντας το νέο ιστορικό κύκλο. (…)

Οι νόμοι ακυρώθηκαν με την αυτοκατάργησή τους. Οι θεσμοί αντιστράφηκαν κι άρχισε να εφαρμόζεται το εντελώς αντίθετό τους. (…) Μέσα σε μια στιγμή πραγματοποιήθηκε το όνειρο, ανεκδήλωτο, γενεών και γενεών, το πέρασμα δηλαδή στη χιλιετία της Συνειδητής Πολυσχιδούς Σχιζοφρένειας (ίνα πληρωθή το ρηθέν Κυρίου δια του προφήτου λέγοντος: αύτη έσεται η του μέλλοντος υγεία, το οποίον μεθερμηνευόμενο σημαίνει ότι εξέλιπε δια παντός ο μονοδιάστατος άνθρωπος).

Επικράτησε το δίκαιο των μελαγχολικών. Άρχισαν να νομοθετούν οι σιωπηλοί και οι μοναχικοί. Όλοι άκουγαν με θρησκευτική ευλάβεια τη γνώμη εκείνων που πριν τους είχαν κατατάξει στην κατηγορία των ανωμάλως διακειμένων. (…) Δημιουργήθηκαν νέες παρανομίες των ενστίκτων, ενώ οι προαιώνιες έπαψαν πια ν’ αποτελούν αιτίες χλεύης κι αναγορεύτηκαν σε στυλοβάτες της κρατικής πολιτικής, εσωτερικής και εξωτερικής. (…) Νομιμοποιήθηκε πια το έγκλημα αποτελώντας πια τον άξονα κάθε δημόσιας και πάνδημης εκδήλωσης. (…) Πολλαπλασιάστηκαν τα κρούσματα των παράφορων ερώτων και των απροκάλυπτων ιλιγγιωδών ερωτικών εξομολογήσεων και προσφορών. (…) Όλοι ανακηρύχθηκαν άγιοι κι άρχισαν ν’ αλληλολατρεύονται.

Οι λέξεις απόκτησαν μια πρωτοφανή ένταση κι έτσι όλοι σκέφτονταν πολύ ποιες θα χρησιμοποιήσουν, γιατί ορισμένες μπορούσαν τώρα να κάψουν ανεπανόρθωτα τη γλώσσα. (…)

[Η αθανασία είναι οι λέξεις αλλά η μοναξιά είναι άγριο πράγμα. Λίγοι στα γράμματα μας ξέρουν να περιοδεύουν σωστό το λόγο. Ο Δημητριάδης έκλεισε συμβόλαιο με την Αριάδνη: μπαίνει και βγαίνει στο Λαβύρινθο, δίχως να χάνεται. Δρόμοι, σταθμοί, στενά, πτυχές της γης, η γη κουνιέται και στις ρωγμές της βγαίνουν αποσιωπητικά:

Υστερόγραφη προσευχή: «Ω ανθρώπινο σπέρμα, εσύ που είσαι η πηγή όλων των ζωτικών εκλύσεων και βεβηλώσεων, ω σάλιο που μοσχομυρίζεις σάρκες ριγηλές με τις αιχμές της ανατρεπτικής ομορφιάς και της ερωτικής μανίας, ω σώμα που ένα σώμα σφύζον σαν εσένα θα ’θελα να ’ναι το τελικό μου φέρετρο για να ανασαίνει γύρω μου το αίμα σου και η λαχτάρα της κατάκτησής σου να γίνει το απόγειο κι η στέψη του θανάτου μου, κι ω λαβύρινθε της αχανούς πολύκλαδης ψυχής μου που με παιδεύει με τ’ αδηφάγα πλήθη της, ως πότε, ζώο ριζοφάγο, γεωχαρές, βορβορόφιλο, θα κλείνεσαι μες τη σαπίλα και στη δίνη των ρηχών ανταποδόσεων, ως πότε θα με εμποδίζεις εκουσιακούσια να πατήσω σ’ εκείνο το σημείο απ’ όπου θα ’χω πια την αντοχή να δίνω σ’ όλα τα πρόσωπα φωνή, πρόσωπο σ’ όλες τις φωνές; Ω σιωπή μεγάλη σαν το βαθύ λαμπύρισμα των άστρων, σώσον με…»]

αυτός ο άνθρωπος άναψε ένα βράδυ όλα τα φώτα του μυαλού του και έφτιαξε μιαν έκρηξη, που θα μπορούσε να είναι και δική μας, αν είχαμε περισσότερη τόλμη –δίχως εντόσθια στο κεφάλι και εγκεφαλικά κύτταρα στην κοιλιά – ΠΕΘΑΙΝΩ ΣΑ ΧΩΡΑ, του Δημήτρη Δημητριάδη, ΑΓΡΑ 1978 με ΚΛΙΚ στον παρακάτω σύνδεσμο το σχέδιο του μυθιστορήματος]

http://g-opos-giantes.blogspot.com/2011/10/blog-post_31.html

Έκτωρ Κακναβάτος, Άνοιξε τις φωτεινές σου παλάμες να σκεπάσεις το λείψανο μιας επιθυμίας

2011-10-24T20:53:00.000-07:00

Μ’ αργυρές χίμαιρες κεντημένες στ’ αλλόφρονα στήθια κίνησα να φύγω για Νιρβάνες

[Μα πού είναι λοιπόν τα τόξα που μας ξέσκισαν τον νου; Δεν υπάρχουν ξίφη για άλλες πληγές; Πού πήγαν λοιπόν οι άγγελοι; Τόσο πολύ προσπεράσαμε τα κυανά όνειρα των φτερών τους; Ποιο κορυφαίο σπόνδυλο απ’ τη σιωπή δεν έχουμε; Σφαγμένη εντός μας μια ερώτηση δεν λέει να σωπάσει. Για του λόγου το αληθές…]

Δεν νοιώθω περισσότερο γιατί αγαπώ (από τη συλλογή FUGA 1943)

Δεν νοιώθω περισσότερο

γιατί αγαπώ!..
Δεν καταλαβαίνω περισσότερο
γιατί σκέφτομαι!..

Κι εμείς που ξεκινήσαμε
με αργυρές χίμαιρες κεντημένες
στ’ αλλόφρονα στήθια
ζωσμένοι πολύτιμα σπαθιά απ’ τη Δαμασκό,
σημαδεμένοι στον ξέφρενο νου
από δήγματα κόμπρα,
είχαμε ακούσει…
ω… είχαμε ακούσει κωδωνοκρουσίες
ανάμεσα στ’ άστρα
και θραύοντας τα λεπτά κόκκαλα
της χλόης, στους ανέμους απλώσαμε
τα βλέφαρα να νεύουν
προς την ωραία ομορφιά
για τελευταία φορά!..

Κι όμως κοιτάχτε που
κυκλωθήκαμε από τα βλέφαρα
των παρθένων…
Πάνω απ’ τον πόλο
η λευκή παλάμη του Αίτάγκα
νεύει να παραδοθούμε.
Τ’ αστέρια με ραγισμένους τους ώμους
δεν θα μας δείξουνε πια
άλλους δρόμους…
Στις οροσειρές φάνηκαν
οι καυτεροί θρίαμβοι που αλαλάζουν
να παραδοθούμε, να παραδοθούμε…
Αχ… πού είναι μια φλόγα
να μας χαρίσει
την ησυχία της τέφρας!..
Αγαπημένη, αγαπημένη,
άνοιξε τις σκοτεινές σου παλάμες να σκεπάσεις
το λείψανο μιας επιθυμίας…
από κει ψηλά άστραφτε προς τα κάτω
το σέλας της κόμης σου
και τρίκλιζαν τα φτερά μου
σ’ αργυρά δάση θανάτου…
Τόσο που σ’ αγαπώ πώς κίνησα
να φύγω για Νιρβάνες
που πηγάζουν απ’ τα μέλη σου;
Είσαι τόσο καλή
να δεχθείς το λαβωμένο κύκνο
που έρχεται πάλι
να τυλίξει στους μηρούς σου
το λευκό κίονα του λαιμού του;
Άφησε να βυθίσω το ράμφος μου
στη σάρκα σου που ασπαίρει
από ψυχές γήινων μετάλλων
για να πνίξω τον βόγγο
του ωκεανού που κλαίει εντός μου…
Ω … πόσο αγαπώ, αγαπώ!..

[επιλογές λέξεων από ποιητικές συλλογές του Έκτοτα Κακναβάτου, σε σένα που ποιος ξέρει πόσες φορές η λατρεία σου θα μου γίνει γέφυρα να περάσω απ’ την άβυσσο στο καυτερό γήινο αίμα. Και μόνο το βήμα μένει κατά σένα, το ελάχιστο μέτρο να σε ψάχνω, όχι να σε βρω. Σου φωνάζω: «σ’ όλα τα στέρνα κάρφωσε το φως]

Ίταλο Καλβίνο, Χίλιες και μια νύχτες ρωτάει, περιμένοντας γεμάτος αγωνία ν’ ακούσει το μύθο

2011-10-18T00:10:00.000-07:00

Οι ιστορίες που μοιάζουν είναι πολλές και με πολλές παραλλαγές, αλλά καμιά δεν είναι εκείνη; Λέτε να ονειρεύτηκα; Κι όμως δε θα ησυχάσω ποτέ, αν δεν μάθω πώς τελειώνει αυτή η ιστορία

[αποσπάσματα από το βιβλίο «ΑΝ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ ΕΝΑΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ»: η ατμόσφαιρα αυτού του βιβλίου είναι χιλιάδες βιβλία μαζί. Ο συγγραφέας του, ο Ίταλο Καλβίνο, στήνει ένα καθρέφτη απέναντι στη φύση κι ύστερα μας γράφει για τον καθρέφτη]

Μια νύχτα, ο Χαλίφης Χαρούν Αρ-Ρασίντ –έτσι αρχίζει η ιστορία που, βλέποντας την περιέργεια σου, δέχεται να διηγηθεί…

Υποφέροντας από αϋπνία, μεταμφιέζεται σε έμπορο και βγαίνει στους δρόμους της Βαγδάτης. Μια βάρκα τον μεταφέρει, ακολουθώντας τα ρεύματα του Τίγρη, στην καγκελωτή πόρτα ενός κήπου. Στην άκρη μιας κρήνης, μια γυναίκα ωραία σαν τη σελήνη, τραγουδά συνοδεύοντας το τραγούδι της με ένα λαούτο. Μια σκλάβα οδηγεί τον Χαρούν στο παλάτι και του φορά ένα μανδύα στο χρώμα της ώχρας. Η γυναίκα που τραγουδούσε στον κήπο, τώρα είναι καθισμένη σε μια ασημένια πολυθρόνα. Γύρω της, πάνω σε μαξιλάρια, κάθονται εφτά άνδρες, όλοι τυλιγμένοι με μανδύες στο χρώμα της ώχρας.

«Έλειπες μονάχα εσύ – λέει η γυναίκα – άργησες», και τον καλεί να καθίσει σ’ ένα μαξιλάρι δίπλα της. «Ευγενικοί κύριοι, έχετε ορκιστεί να με υπακούετε τυφλά, και τώρα ήρθε η στιγμή να σας δοκιμάσω», και η γυναίκα βγάζει από το λαιμό της ένα περιδέραιο από μαργαριτάρια.

«Αυτό το περιδέραιο έχει εφτά άσπρα μαργαριτάρια κι ένα μαύρο. Τώρα θα σπάσω την κλωστή και θ’ αφήσω τα μαργαριτάρια να πέσουν σε μια κούπα από όνυχα. Όποιος τραβήξει στην τύχη το μαύρο μαργαριτάρι, θα πρέπει να σκοτώσει το Χαλίφη Χαρούν Αρ-Ρασίντ και να μου φέρει το κεφάλι του. Για ανταμοιβή θα του προσφέρω τον εαυτό μου. Αν αρνηθεί, όμως, να σκοτώσει το Χαλίφη, θα τον σκοτώσουν οι άλλοι εφτά, οι οποίοι και θα επαναλάβουν την κλήρωση του μαύρου μαργαριταριού».

Μ’ ένα ρίγος να του διαπερνά το κορμί, ο Χαρούν Αρ-Ρασίντ ανοίγει την παλάμη του, βλέπει το μαύρο μαργαριτάρι και απευθύνεται στη γυναίκα: «Θα υπακούσω στις διαταγές της μοίρας και τις δικές σου, με τον όρο ότι θα μου διηγηθείς ποια προσβολή του Χαλίφη σου έχει αφήσει ένα τόσο αχαλίνωτο μίσος εναντίον του», ρωτάει, περιμένοντας γεμάτος αγωνία ν’ ακούσει το μύθο.

Σίγουρα, τούτο το απομεινάρι μιας παιδικής ανάγνωσης θα πρέπει να πάρει τη θέση που του αρμόζει στον κατάλογο των ημιτελών βιβλίων. Ποιος, όμως είναι ο τίτλος;

Οι λέξεις με τις οποίες διακόπηκε η αφήγηση, σου φαίνεται πως εκφράζουν καλά το πνεύμα του ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΣ. Γράφεις, λοιπόν, ΡΩΤΑΕΙ, ΠΕΡΜΕΝΟΝΤΑΣ ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΓΩΝΙΑ Ν’ ΑΚΟΥΣΕΙ ΤΟ ΜΥΘΟ στον κατάλογο των τίτλων που μάταια ζήτησες στη βιβλιοθήκη.

[Απελευθερώνεσαι με γρήγορα ζιγκ ζαγκ, και με ένα πηδηματάκι μπαίνεις στην ακρόπολη των Καινούργιων Βιβλίων Των Οποίων Ο Συγγραφέας Ή Το Θέμα Σε Ελκύουν. Αλλά και στο εσωτερικό αυτού του οχυρού μπορείς να προκαλέσεις ρήγματα ανάμεσα στα στίφη των υπερασπιστών του, χωρίζοντας αυτούς τους τελευταίους σε Καινούργια Βιβλία Των οποίων Ο Συγγραφέας Ή Το Θέμα Δεν Είναι Νέα (για σένα, βέβαια, ισχύει μονάχα το διαζευκτικό ή) και σε Καινούργια Βιβλία Των Οποίων Ο Συγγραφέας Ή Το Θέμα Είναι Εντελώς Άγνωστα (τουλάχιστο σε σένα), και να προσδιορίσεις ακριβώς την έλξη που αυτά εξασκούν πάνω σου, στη βάση των επιθυμιών σου και των αναγκών σου για το καινούριο και για το όχι καινούριο (για το καινούριο που ψάχνεις να βρεις στο όχι καινούριο και για το όχι καινούριο που ψάχνεις να βρεις στο κα

Γιάννης Λειβαδάς, Μες στο χαρμάνι των χαμών που ασπρίζουν τα μαλλιά της ψυχής

2011-10-17T22:46:00.000-07:00

Μια παλιά κουρελιασμένη κούκλα παίζοντας λίγο πιάνο

Η ποίηση είναι προνόμιο. Η γλώσσα φιλοξενεί τον ποιητή. Ο ποιητής οφείλει την αποθέωση. Την εκπαρθένευση δηλαδή κάθε πρόσφατης τεκμηρίωσης. Και αυτό γιατί ο ποιητικός λόγος βρίσκεται πάντοτε λίγο, ή πολύ, πιο μπροστά από την πιο πρόσφατη ερμηνεία του

Θα φωτιστούν όλοι μα όχι στη σειρά, κάπως άτακτα.
Όπως οι μύγες πάνω στο μπέικον της σελήνης.

Σαν ένα μπουλντόγκ δεμένο στο κελάρι.

Τι είναι αυτό που έπαψε να λειτουργεί˙
το κλισέ, ο ήχος των ζαριών στην κόλαση
ο θάνατος ακροβάτης
στο νήμα που έπρεπε να 'χει κοπεί.
Μες στο χαρμάνι των χαμών

που ασπρίζουν τα μαλλιά της ψυχής

μία παλιά κουρελιασμένη κούκλα
παίζοντας λίγο πιάνο
μας κλέβει
τον βότρυν.

Ποίημα από την έκδοση Ατη - Σκόρπια ποιήματα 2001

Μα εδώ τα χέρια ιδρώνουν και ο ίσκιος χάνεται κάτω απ’ τα πόδια, διότι:

με τι καταγίνεται κανείς όταν λέει πως είναι ποιητής;
Με την προγύμναση μπροστά στην επερχόμενη εξαφάνιση ή με την έσχατη επιβεβαίωση;
Πρόκειται για λαχτάρα «άλλων κόσμων», για «εξαγνισμένη λησμονιά», για απόθεση κορώνας σε κάποιο υψηλό μέλημα;
Ας ακουστεί κι αυτή η άποψη λοιπόν:
ο ποιητής λειτουργεί ως αυθέντης, ως διάνοια που διαβλέπει και συνιστά• φέρνει τον κόσμο σε μία νέα αφετηρία της οποίας τα στοιχεία τα κατέχει και τα εξουσιάζει σαν «μονάρχης ιδίω δικαίω» όπως θα έλεγε και ο Έμερσον…
Και για αυτό ευθύνη του ποιητή είναι να μεταβάλλει τον κόσμο και όχι να πορεύεται σύμφωνα με την συντονισμένη πρόσληψη.